Komente
Ç‘ka qënë dhe ç’është Ballkani për Turqinë
Këto ditë ministri i jashtëm i Turqisë, Ahmet Davutoglu, bëri një vizitë të gjatë në vëndet e Ballkanit me një piksynim të qartë për tu mbushur mëndjen qeverive ballkanike se Turqia u ofron një të ardhme. Se jo vetëm Europa por dhe Turqia mund të jetë një perspektivë. Këtë ide e gjejmë të copëzuar në përshëndetje të shumta në çdo vënd ndalim të tij, në çdo bashkbisedim me homologët e tij ballkanik, por më të plotë dhe më hapur e gjejmë në diskutimin e tij me titull – ”Një vizion largpamës për Ballkanin”. Davutoglu është ideator i promovimit të politikave pretenduese turke në Ballkanin Perëndimor, njofton INA.
Kurioz e lexova me vëmëndje diskutimin e tij. Çfarë më ra në sy më tepër – baza dhe piknisja për të ardhmen e ballkanit, sipas tij, është tek haresa e historisë së tij. Të harojmë, mos ta kujtojmë gjënë e keqe, të shëmtuar, të hidhur, të dhimbëshme, ajo duhet mbuluar mos e shikojmë më. Pastaj pasi ta harojmë të gjitha problemet tona zhduken si me magji dhe bëhemi të lumtur, kapemi dor për dore dhe hedhim valle. Si në dasëm. Veç dasmën ta ngrefi Turqia, ne të tjerët do jemi të ftuarit e saj që vijnë me peshqeshe. Pra sërb e malazez, bosnjak e kroat, kosovar e shqiptar, grek e bullgar, plus dhe populli pa emër që jeton në RFMJ, kapur dor për dore ndjekin zotin Davutoglu, që tund shaminë në krye të vargut, drejt perspektivës ballkanike.
Shumë bukur, e shkëlqyer ideja, ëndër fare. Të gjith bashkë, me qingja, me ujq, me dhën e dhi, pulat me dhelprat, e ariu me lepurin, të gjith tok në një sofër iftari, duke ngrën bakllavanë turke. Turqia që e ka sherin në shtëpi me kurdët dhe se gjen dot llafin, e do na pajtoj krejt Ballkanin – një të thënë e një të bërë. Shumë i zoti ky djalë. Kushedi sa ka menduar dhe sa ka kërkuar deri sa ja gjeti çelsin derës së mbyllur që nga paqja e Shën Stefanit.
U thotë sërbëve ta harojnë Kosovën, u thotë grekëve ta harojnë Vorio-Epirin dhe Qipron, u thotë bullgarve ta harojnë Maqedoninë lindore, u thotë shqiptarve ta harojnë Çamërinë. Shumë po na thoka ne shqiptarve ky zotëri diplomat. Të harojmë tokat, të harojmë pronat, të harojmë të vrarët dhe të shpërngulurit, të harojmë luftrat dhe genocidet, të harojmë Turqinë!!! Kur grekrit dhe sërbët bëjnë plane të na pushtojnë, ne duhet ti harojmë! E qartë, veç një gjë nuk e morra vesh e du me ma shpjegu ma holl ky zotëria, të gjitha këto duhet me i haru krejt apo pjes pjes, duhet me i haru të gjith përnjëherësh, apo në fillim të harojnë shqiptarët, pastaj të tjerët me rradhë dhe në fund turqit. Pra si është siraja? Po sikur ndonjëri mos i haroj krejt, psh greku apo sërbi, ne të tjerët që i haruam të parët si tja bëjmë? Apo do na i kujtoj prap Turqia që ka arhivat e Stambollit?
Prap, diçka duhet me bë, duhet me u pajtu, se ka keq diplomati. Puna është se Europa ka 12 vjet që përpiqet dhe nuk po mundet me na pajtu. Turqisë sa vjet do i duhet ta bëj këtë, e di kush? Unë e kuptoj mirë qëllimin dhe pozicionin e zotit Davutoglu. Me që Turqia s’po gjen vënd në Europë, po don me bë një Europë të vogël këndej nga nahija jonë. Plus meqë nga ekonomia po i ecën, i duhen dhe ca tregje, por i duhen dhe ca vasal politik që ti ndihet zëri në rajon dhe ta begenisin. Nejse dhe ashtu siç jemi, Thaçi me Salën janë tu e begenis boll për zotin, mos qahet se është gjynah. Me ne kot po e lodh gjuhën, ai të shohi punën me grekët dhe sërbët, se ne na ka në xhepin e vogël. Me grekët është në luftë për do ishuj dhe për Qipron, kur në Shqipëri, Kosovë e Maqedoni po e mbush me xhamija si ja do qejfi, na vjen dhe për iftar në vizit. Punë të ngatëruara këto.
Nuk e di si qe puna e shtabit të ushtrisë turke, pse dhanë dorheqjen në grup? Mos ishte gjë të bënte me fe-politikën apo u shkelën ca regulla që i vuri Ataturku i shkret në atë kohë, e tani nuk po bëjnë më lazëm. Ne shyqyr që na u bë një shqiptar i Preshevës komandant i madh i Turqis dhe hop iku. Pa fat. Fjala e vjetër ”kur bën dasëm jevgu, çahet daullja”. Nejse kemi qe kët diplomatin e mënçur që do na pajtoj të gjithve dhe do i regulloj krejt punët e Ballkanit. Do shkoj në origjinë, 500 vjet i gaditi punët e Ballkanit turku si s’ka ma mirë, tani që e pa se Europa për një shekull s’po e qullos dot, do me e marr prap në dorë edhe për nja 500 vjet të tjera.
Unë për vehte nuk mund ti haroj çamët e shkulur dhe të degdisur në Turqi në 1925, as qindra mijë kosovarë të shkulur nga Nishi për ti degdisur në Turqi. Nuk haroj Plavën dhe Gucin, nuk haroj dot Shën Naumin, nuk haroj dot sa kusure na ka Turqia. Ky farë diplomati para se të na tregoj perspektivën ballkanike lej të vij si burrat të na kërkoj falje në emër të vëndit të tij, të vij të vëj një lule në varet e heronjve tanë, e pastaj të bisedojmë për gjëra të tjera. Sa na kanë bërë sërbët dhe grekët në shekullin XIX dhe gjysma e parë e shekullit XX, kanë pasë dorën e turkut mbrapa. Gjen firmën e Turqisë në të gjitha prapaskenat diplomatike që e coptuan Shqipërinë, e sot na flet për perspectivë. Për perspektivën e kujt flet ky zotni, për të vetën, si diplomat i madh?
Ballkani për Turqinë ka qënë dhe është një „lopë e majme” që duhet vjel mirë, këtë mundohet me na shpjegu zoti Davutoglu me diskutimin e tij. Unë të paktën këtë kuptova, nga gjithë ato fraza të gjata të këtij diskutimi „programatik” që përmbanin foljen me haru të zgjedhuar në të gjitha mënyrat, kohët dhe vetat.
Bukuresht,30.08.2011
http://www.zemrashqiptare.net/article/Editorial/23935/
http://www.revistadrini.com/2011/08/31/perparim-demi-cka-qene-dhe-ceshte-ballkani-per-turqine/
———————————————————————
Pse dafina me ullirin?
Një miku im i vegjëlisë dhe rinisë, Edmond Tupe, ka prekur në shkrimin e tij një problem shoqëror të rëndë siç është vjedhja. E ka titulluar shkrimin ”Dafina dhe ulliri”. E konkretizon fenomenin me dy raste vjedhjeje – disa gjethe dafine dhe një pemë ulliri (vjedhje në tentativ). Ideja është se nga e vogla vjen e madhja, nga gjethja tek pema. Ndër të tjerë e komenton këtë shkrim dhe Fran Çukaj, i cili i rekomandon që të mos merret me dafina dhe ullinj por të godasi vjedhësi e mëdhenj, të cilët i quan dinozaur. Ai nuk e kuptoi pse autori ka lidhur bimët nobile të dafinës dhe ullirit me vjedhjen, pse nuk ka marre për shëmbuj vjedhje të tjera më të përditëshme sot, që takohen më shpesh në shoqërinë tonë. Unë do e përktheja se mund të ishte fjala për vjedhje parash dhe ndoshta jo për çdo lloj paraje, por parat e taxapaguesave shqiptar. Pra e akuzon autorin për simbolikën e përdorur, jo të goditur sipas tij, duke lidhur bimët fisnike me xhestin e ulët.
Tupja duke mos dashur të hyj në polemik të pabarabartë, u bëri thirrje lexuesave që ta përkthejnë profesorin, pasi sipas tij është bërë i ”lodhëshëm”. Nuk e kam ndjekur historikun e marrdhënieve të tyre dhe as më intereson, nga leximi i shpejt që bëra më ra në sy kjo replik dhe u mundova të kuproj se ku bie daullja. Kështu vendosa të kontriboj pak dhe unë me imagjinatën time, se ndoshta e qëlloj më mirë përkthimin.
Dafina – simboli i lavdisë (gloria) që në kohët romake. Ulliri – simboli i dashurisë e përdorur që nga koha e Krishtit. Të dyja simbolet ndoshta janë shumë më të vjetra se kaq, por ne jemi mësuar të shohim dhe në filmat historikë që na japin pamje të periudhës së Jul Qezarit. Nuk e di nëse kam të drejtë por unë këto shëmbuj vjedhje do ti perceptoja si vjedhje të lavdisë, krenarisë dhe dashurisë që sistemi i diktaturës i bëri kombit tonë. Ndoshta kjo lloj vjedhje vazhdon akoma dhe sot, por jua lë të tjerëve ta thonë këtë. Ndoshta autori nuk e ka pas fare këtë qëllim, por ja që mua si lexues më vajti mëndja tek kjo simbolikë. Për një gjë jam i sigurt, brezit tim iu vodh dashuria, shpresa, perspektiva dhe horizonti. Na u ndrydh shpirti dhe liria e tij. Mund të numëroj dhe gjëra të tjera të tilla, se ka vënd për shumë gjëra që na u vodhën. Mund të them me plot gojën se brezi ynë u përdhunua nga regjimi komunist. Po kështu Edmondi kur ti lexoj këto rjeshta, jam i sigurt se do më japi të drejtë, si bashkëmoshatar i im dhe ai i ka përjetuar njësoj vitet e errëta 70 në Tiranë. Çfarë i vodhi regjimi komunist Sherif Merdanit dhe Visar Zhitit – u vodhi jetën, pjesën më të bukur të saj. Të tjerëve që nuk e patën atë fat su dihet vari. Nuk ka më keq se ti marrish shqiptarit burrërinë, ti marrish erzin themi ne. Kjo për kuadrot e partisë ishte si një lojë, e bënin për qejf dhe me shumë qejf edhe pa u thënë direkt Enveri, e kishin merak vetë ata ti shtypin kokën kujdo që e ngrinte ose që hapte gojën. Qarkullonte një shprehje e ndyrë mes tyre ” shqiptarit bëja nënën të të thotë babë”.
Populli shqiptar nuk e kishte për zakon vjedhjen, këtë marifet e mësoi pas kolektivizimit, pasi u shpronësua, u zhvesh nga çdo gjë dhe pasi u katandis për bukën e gojës. Ishte mundësia e fundit e fshatarit për të mbajtur fëmijët gjallë. Shpërfytyrimi i shqiptarëve të mbyllur në kampin e përqëndrimit të ngritur brënda kufijve të 1913-tës, ndodhi gradualisht si një proçes i gjatë i programuar që prodhoi viktima të shumta. U shëmbën familjet e fisme, u vranë intelektualë dhe patriota të njohur, u la turma pa kokë, pastaj fëshkëlleu kamzhiku i pashpirt. Vjedhja është një pjesë e vogël, rezultat i këtij proçesi shpërfytërimi, tjetërzimi kombëtar, i këtij skenari monstruoz të gatuar në guzhinën e internacionalizmit proletar aziatik. Kemi mjaft sëmundje të trashëguara, shumë më të mëdha, kronike të cilat duhen shëruar në shoqërinë tonë. Ndoshta do na duhet të shëtisim dhe neve 40 vjet si ebrejt në Egjypt, por na duhet Moisiu që di rrugën, që të mos e humbim nëpër shkretëtirë.
Që të mos vjedhësh duhet të punosh, kur s’ka punë ku të shkosh? Të shtrish dorën – shkel krenarin, burrërin. Të shesish shpirtin, kujt i duhet ! Në këto kushte është vështir të arrish dafinën dhe ullirin. Këto na kujtojnë kohët e largëta kur s’kishim nga këto probleme të jetesës apo të lirisë. Sot gati e kemi haruar se përse i përdornin të parët tanë këto simbole, i shohim si pjesë të menus tonë ushqimore asgjë më tepër. Haruam këngët e bukura që këndonin poetët në shkallët e amfiteatrit të Apollonisë apo Butrintit. Çfarë thonin vallë ato këngë të shoqëruara nga lira dhe flauti, si e shprehnin ato dashurinë? Pse na i vodhën ato këngë romakët, dhe grekët më vonë historinë?
Sot, një grua vjedh ca gjethe dafine, kur dikush përpiqet të shkuli një ulli, dhe jeta vazhdon në rrjedhën e saj. Një popull po lufton të ringjallet dhe Shqipëria të mëkëmbet ngadal.
Bukuresht,25.08.2011
————————————————————–
Një fqinjësi e mbrapsht
Një histori e përsëritur po na jepet nga Elsa Ballauri: Kufiri i pakalueshëm (Panorama). Ajo që mu duk e trajtuar jo korekt në këtë shkrim është prezantimi i krahasuar në hyrje të tij, ku :
– në Shqipëri, populli ynë prezantohet me paragjykime dhe qeveria mospërfillse, ndërsa
– në Greqi, paragjykimi ndodh dhe vjen vetëm nga shteti grek.
Në këtë formulim e vërteta është paraqitur e deformuar dhe jo e saktë, pasi kur flet për popullin tonë, e ngarkon atë me paragjykime, ndërkohë që nga ana tjetër, flet për një paragjykim shtetëror më të theksuar në Greqi, duke lënë të nënkuptojë se populli grek është i zhveshur nga paragjykimet. Nuk mund të pranoj formulime të tilla konfuze, të paqarta, kur bëhet fjalë për politika diskriminimi raciste. Në rradhë të parë, nuk do nxitohesha ta përcaktoja diskriminimin dhe mos respektimin e të drejtave të njëriut në nivel shtetëror si ”paragjykime”. Nga ana tjetër, populli ynë ka një përvojë të përsëritur diskriminimi, e cila ndodh në vazhdimsi dhe sot, pra kemi të bëjmë me një fakt prezent, me një politikë dhe e një strategji, të shkruar para dy shekujsh, e cila është vënë në zbatim me konsekuencë gjatë gjithë kohës deri më tani. Një shtet nuk ka paragjykime, por ka strategji, plane, politika, të shprehura në ligje, qëndrime administrative etj. Ligji i luftës i pa abroguar ndërmjet dy shteteve, nuk është një paragjykim, por është një akt ligjor, që e shpreh qartë politikën shoviniste greke. Mos lejimi i qarkullimit të lirë të qytetarëve shqiptarë me origjinë nga Çamëria, është një shkelje e politikës europiane mbi të drejtat e njëriut nga ana e shtetit grek, është një veprim administrativ unilateral, i cili prek rëndë të drejtat e shtetasve shqiptarë.
Për paragjykim do të flisja në rastin kur të gjitha këto ti përkisnin historisë dhe diskriminimit shqiptar, tja kishte zënë vëndin mardhëniet bilaterale reciproke korekte të hapura me interes reciprok, gjë që nuk po ndodh. Vetëm në atë rast, ”paragjykimet” do kishin origjinën në historinë e gjatë të pushtimeve, keqtrajtimeve, diskriminimeve, spastrimeve, masakrave, genocideve, që shteti Grek ka ushtruar ndaj popullsisë shqiptare në Greqi dhe në Shqipëri. Vetëm atëhere ato do ishin rezultat i mbetjeve të kohës në përceptimin dhe gjykimin e shtetit grek apo popullit grek nga ana e popullit shqiptar. Jeta po na tregon se politika greke ndaj popullsisë shqiptare dhe ndaj vetë shtetit shqiptar ka vetëm një drejtim dhe sa vjen e bëhet më e theksuar me aspekt diskriminues dhe shovin. Kur përfaqsuesit e lartë të shtetit grek flasin sot për VorioEpirin, nuk paragjykojnë, ata shprehin objektivat e politikës së tyre shovine. Në Greqi askush, asnjë grek, nuk guxon të thotë një të vërtet historike, lidhur më këtë subjekt ”tabu”, nëse nuk do që të mos flaket jashtë nga posti që mban dhe të mos ketë pasoja të tjera personale apo familjare. Rasti i eleminimit të Aristidh Kolës është një shëmbull i qartë. Po sa raste të tjera nuk janë bërë të njohura?
Në Greqi nuk bëhet fjalë për nacionalizëm siç duan të akuzojnë shqiptarët në disa raste, atje flitet për shovinizëm, pretendime teritoriale, urrejtje nacionale, racizëm i deklaruar në nivel shoqëror, shtetëror dhe fetar. Në Greqi, bëhet fjalë për luftë, jo për paqe, jo për bashkëegzistencë paqësore. Trupat speciale greke, duke parakaluar mes Athinës, këndojnë hymnin e tyre, ku bëhet fjalë se si duhen zhdukur shqiptarët, se si do na e bëjnë lëkurën shollë për këpucët e tyre. Ngjashmëri me këto, mund të gjejmë vetëm tek marrshet e trupave SS mes Berlinit në vitet 30-të të shekullit të kaluar, ku parullat raciste u kthyen në holokaust. Këngët raciste të grekëve, në Çamëri u kthyen në genocid. Nuk e di se për çfarë ”paragjykimesh” po na flet kjo zonjushe?
Futja e konceptit të paragjykimeve për të përcaktuar marrdhëniet shqiptaro-greke është manipulim i pastër. Ashtu siç disa duan të barazojnë krimin ndaj njerzimit dhe genocidin sërb me hakmarrjen spontane të shqiptarëve në Kosovë. Transformimi i kriminelit në viktimë dhe viktima kriminele është po ashtu një manipulim propagandistik me qëllime të qarta politike.
Gropa e përbashkët në Qafë Botë, me gati 3000 kufoma shqiptare, nuk është një paragjykim, por është një fakt historik, një tragjedi shqiptare, është dhimbje kombëtare. Po kështu dhe bllokimi i kufirit për popullsin çame, apo vrasjet e emigrantëve shqiptarë, nuk janë paragjykime por janë një realitet i sotëm në shtetin grek, ato janë shprehje e një politike shoviniste shumë agresive ndaj popullit shqiptar, e cila prek interesat më të larta të kombit tonë – ato të sovranitetit kombëtar.
Mos kthimi i tokave, pasurive dhe llogarive bankare shqiptare të bllokuara, gjithashtu nuk janë paragjykime të shtetit grek, ato janë shkelje të rënda të pronës, të të drejtave të njëriut, shkelje të ligjeve kombëtare dhe ndërkombëtare, janë qëndrime arbitrare të tipit diktatorial dhe racist. Unë e gjykoj se trajtimi i çështjes në nivelin e ca ”paragjykimeve”, në rastin më të mirë është një naivitet, është një keqinterpretim i rrezikshëm, për të mos aluduar për gjëra të tjera më të rënda. Mardhëniet midis dy shteteve tona duhet gjykuar dhe trajtuar me seriozitet.
Çdo deformim i historisë, minimizim unilateral për të mbuluar aspektin më të errët të fenomenit, të politikës shoviniste greke, hyn në fushën e manipulimit dhe propagandës politike filohelene. Gjërat duhen thënë troç dhe qartë, ashtu siç janë, nëse duam të gjejmë rrugët e zgjidhjes së problemeve. Analiza dhe opinione të tilla, siç u mundua të bëjë zonjusha Ballauri në shkrimin e saj, janë miopi politike për mendimin tim. Është munges qartësie në interpretimin e çështjeve lidhur me konfliktin shqiptaro-grek, ose mund ta përcaktojmë si një trajtim sipërfaqësor të fenomenit të nivelit amator. Rasti i marrë prej saj është tipik dhe duhej trajtuar si tillë. Ai është maja e ajsbergut që duket, ne që e kemi parë të tërë nuk na lejohet që ta fshehim. Bile kur të huajt mundohen të bëjnë sikur se dinë apo sikur se shohin, ne duhet tua tregojmë, tua demostrojmë me fakte dhe jo të bëjmë lojra llafesh me ”paragjykimet”.
Bukuresht, 03.08.2011
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/5651-nje-fqinjesi-e-mbrapsht.html
—————————————————————
Ngjarjet mbaruan – u vendos qetësia,
presim aktin e fundit të tragji-komedisë.
Pikat kufitare në veri të Kosovës ”u qetsuan”, thonë deklaruesit e ndryshëm. Duam qetësi thërrasit të gjithë në kor. Zgjidhja është diallogu, rekomandojnë ndërkombëtarët. Dy vëndet fqinje mbetën sejcila në pozicionin e vet, duke pretenduar për të drejtën. Ç’po na thonë gjykatësit ?
Qeveria sërbe jo vetëm se i inkurajoi dhe i stimuloi rebelët, por dhe i organizoi ata. U tha – bëni ju rëmujën se na duhet pretksti, mos u tutni se na keni ne pas. Praktikisht zyrtarët sërb ishin prezent në barikadat e rebelve. Negociatori serb Borko Stefanoviq ka theksuar se ”askush nuk mund të bindë serbët që të tërhiqen nga barrikadat”. Po kush tjetër veç qeverisë sërbe mund ti deskurajojë ata dhe fare pa dhunë bile, mjafton të largohet prej andej dhe tua presi ndihmat. Me dy deklarata të qeverisë sërbe, ta shihni si qetsohen rebelët menjëherë. Kush guxon të futet në konflikt me ushtrin e KFORit po mos ket mbështetje. Një civil i thjeshtë nuk e ka kurajon të përballet me shtetin, ndërkohë atje nuk kemi civila të thjeshtë, por paskemi të bëjmë me mercenarë të paguar, të armatosur dhe organizuar, që paraqiten të veshur me roba civile.
Qeveria Sërbe e hodhi gurin dhe fshehu dorën. Paraqitet e proekupuar, e lënduar, e zëmëruar. Kërkon zgjidhje të menjëhershme, kërkon kthim mbrapa dhe Europa e beson, e ngushullon dhe e ndihmon. A thua se ata nuk e dinë kush e organizoi protestën? E dinë si derrat themi nga anët tona, po bëjnë sikur habiten dhe ja bëjnë me gisht qeverisë së Prishtinës – edhe ti e ke fajin, pse s’na pyete – i thanë. Pra e gjithë kjo mban erë komedie në shkallë të madhe. Agjensit e spiunazhit botëror, shumë prezente në Kosovë, dinë dhe sa miza kanë kaluar kufirin sërbo-kosovar e jo pastaj sa kamiona kontrabande apo zyrtarë sërbë. Ata dinë dhe çfarë kanë në mëndje politikanët sërbë dhe ata kosovarë dhe jo më se çfarë flasin posht e përpjet nëpër zyra apo barikada. I marrin vesh gjërat përpara se të ndodhin, bile përpara se të projektohen. Nganjëherë janë ata që ua shtijnë në mëndje diçka që vëndalijtë nuk guxojnë as ti mendojnë.
Skenari i kësaj komedie ka shumë akte, ku aktin e fundit akoma se kemi parë. Megjithëse është i shkruar dhe ai, me siguri do jet ngatëruar diku nëpër sirtare dhe pret rradhën për tu çfaqur. Ma mirë se autori, që e ka shkruar, askush nuk e di përfundimin. Sejcili personazh këtu luan pjesën e tij, e cila në pamje të parë duket sikur s’ka lidhje, sikur ndodh rastësisht apo e detyruar nga situata në zhvillim. Në fakt të gjitha janë të lidhura dhe i shërbejnë një qëllimi të planifikuar. Ndoshta kemi të bëjmë me dy skenare që zhvillohen në paralel, dhe që ndryshojnë në përshtatje të njëri tjetrit, si në lojrat elektronike me strategji ku lojtari luan me programin intiligjent të projektuar nga programatorët e mënçur.
Çfarë pamë ne nga ky skenar?
Hapi i parë – u vu embargoja për mallrat sërbe,
Hapi i dytë – u bllokuan 20 kamiona në kufi,
Hapi i tretë – u ngritën protestuesit sërbë dhe sulmuan pikat kufitare, EULEXi ja mbathi,
Hapi i katërt – ndërhyn trupat speciale shqiptare,
Hapi i pestë – protestuesit paskishin armë, paskeshin dhe të maskur me snajpera, u krijuan viktimat – kaq duhej,
Hapi i gjashtë – erdhi KFORi (uraaa) u tërhoqën trupat shqiptare, u vendos ”qetsia”
Hapi i shtatë – u alarmuan ndërkombëtarët, filluan deklaratat, pasuan këshillat – bisedojnë,
Hapi i tetë – KFORi bisedon me sërbët për të ruajtur qetsinë.
Që nga ky moment kemi dy linja paralele, njera sërbe dhe tjetra shqiptare. Sërbët u ankuan në OKB dhe kërkuan të vijnë dhe të qajnë (duke çjerur faqet sigurisht) në Këshillin e Ndrikullave, më falni për gabimin, të Sigurimit desha të them. OKB hezitoi, siç duket nuk doli si duhej puna. Qeveria e Kosovës doli para Kuvendit dhe bërtiti fort ” nuk kthehemi mbrapa” – u bë!
Situata sot: KFORi mbeti tek kufiri (shyqyr që janë amerikanë dhe jo francez). Sërbët tek barikadat. Shqiptarët presin. Në fakt të gjithë presin. Kush do hedhi hapin tjetër ! – haj ta bisedojmë.
NATO ka bërë me dije se misioni në Kosovë është me status neutral (ashtuqoftë). I la civilat sërb të armatosur në barikada “për të shmangur gjakderdhjen”, pasi konstatuan se këtu ka shumë kriminelë, ekstremistë dhe njerëz të armatosur. Protestuesit dhe qeveria e tyre në Beograd kanë duartrokitur dhe brohoritur kur paqeruajtësit amerikanë dhe sllovenë janë kthyer prapa. Si përfundim (deri këtu), shefi i delegacionit të Serbisë në bisedimet me Kosovën, Borisllav Stefanoviq, ka përshëndetur vendimin e forcave të KFOR-it për t’u tërhequr nga barrikada.
“Ndërhyrja agresive e Qeverisë së Serbisë, përmes strukturave paralele në Kosovë janë pjesë e një agjende politike dhe publike e prezantuar 6 muajt e fundit nga vet presidenti Tadic dhe gjithë zyrtaret serb për ndarje të territorit të Kosovës” – ka informuar Ministri Hoxhaj, Sekretarin e Përgjithshëm Ban Ki Moon., dhe me tej vazhdon – ngjarjet e fundit në veri të Kosovës nuk duhet të shihen të izoluar, por janë pjesë e një agjende politike të Serbisë për ndarje të një pjesë të territorit të Kosovës dhe inkorporimin e saj në Serbi. Qeveria e Kosovës asnjëherë nuk do të lejon një gjë të tillë (INA). Status quo-ja në veri tashmë ka ndryshuar dhe nuk do të ketë kthim mbrapa, ka vlerësuar Bekim Çollaku, këshilltar i kryeministrit të Kosovës.
Ja ku po nxjerr tash kokën dhe EULEX-i nga vëndi ku ishte fshehur, pasi u kollit, qëroi zërin, Marnak ka thënë – EULEX-i githmonë e ka mbështetur vendosjen e kontrollit doganor në gjithë Kosovën”. Hej, mor ta lumsha, qe ashtu është, posi, gjithmon ka dash me e vu atë të shkret kontrolli. Por kur u turën civilat sërbë, ushtarët e tij ja mbathën si leprat.
Mezi pres serin tjetër të serialit. Spektakli vazhdon, mos e humbni rastin për ta parë.
Bukuresht, 30.07.2011
—————————————————————–
Iniciativa konkrete e dobishme
Kohët e fundit Zoti Pacolli po na befason me iniciativat e tija në mbështetje të çështjes tonë kombëtare. Në një
përmbledhje të shkurtër të aktivitetit të tij gjatë këtij viti, do thoshim:
- Me të marrë funksionin e Presidentit shkoi demostrativ dhe kaloi urën e Mitrovicës në këmbë, për tu treguar të gjithëve se Mitrovica është e jona dhe nuk e ndajmë.
- Vizitën e parë në funksionin e presidentit e bëri në Shqipëri dhe pastaj në Maqedoni, duke treguar kështu mbarë botës se kush ishin prioritetet e tij.
- Fjalimin që mbajti në Kuvëndin Popullor në Shqipëri para gjithë deputeteve, shprehu qartë objektivin e bashkimit të kombit shqiptarë. Ishte hera e parë në historinë e kombit tonë që një kryetar shteti shprehte botërisht aspiratën e popullit tonë. Me këtë ai u hapi rrugën qeverive të Tiranës dhe të Prishtinës që të mos tuten për të mbështetur zyrtarisht bashkimin kombëtar. Ky ishte një sinjal shumë i fortë dhe i qartë, dhënë në kohën e duhur për institucionet ndërkombëtare dhe BE në veçanti.
- Veprimi i tij karitabil për tja shpërndarë rrogën e tij të presidentit familjeve në nevojë, ishte një gjest uman, por në të njëjtën kohë dhe domethënës për tërë klasën politike në Kosovë. Ai ishte një shëmbull që tregon se cili duhet të jetë prioriteti i politikës qeveritare.
- Kur u hoq nga detyra e presidentit, nuk e abandonoi Kosovën, nuk shprehu zëmërim, por pranoi detyrën e zv/kryeministrit pasi dhe kështu e gjykoi se mund të jepte një kontribut për vëndin e tij.
- Lobi që organizoi menjëherë pas marrjes së detyrës, në rajonin e Afrikës dhe lindjen e mesme, u kurorzua me sukses, i cili solli si pasoj rezulutën e konferencës së vëndeve islamike (57 vënde) për njohjen e shtetit independent Kosovar. Këtë inisiativë ai gjithashtu në mënyrë demostrative e sponsorizoi me parat e veta, duke dhënë shëmbullin e tij lidhur me kursimin dhe uljen e shpenzimeve qeveritare.
- Sot morri iniciativën për themelimin e Lëvizjes për Hapësirën Mbarëkombëtare të Zhvillimit. Motoja ishte ”Interesat kombëtare para atyre politike”. U krijua bordi i tij të Besimit nga përbërë nga tre ish- Presidentët, Alfred Moisiu, Rexhep Meidani, Behgjet Pacolli, intelektuali i shquar Arben Xhaferri, dy autoritetet akademike, profesor Faik Brestovci, dhe Dr. Teuta Dobi. Më këtë rast ai ka premtuar dhe paralajmëruar projekte konkrete lidhur me Lëvizjen e themeluar nga ai, në kuadër të një projekti mbarëkombëtar.
Nga këto fakte, unë kuptoj se ky burrë shteti ka ide të qarta, thellësisht kombëtare; është aktiv dhe nuk ndalet vetëm në premtime; ka kapërcyer pragun e interesave personale në favor të interesave kombëtare; ka pregatitjen dhe përvojën e nevojshme për të drejtuar një aksion të përmasave kombëtare dhe agjenda e tij tashmë është kompletuar me projekte konkrete për realizimin e unifikimit dhe bashkimit kombëtar. Programi i tij politik tashmë është i shpallur botërisht dhe në kuadrin e kësaj lëvizje ai ka kooptuar figura të nderuara kombëtare të cilët kanë autoritetin dhe notorietetin e duhur për të përfaqsuar kombin shqiptar.
Në periudhën e zgjedhjeve, por dhe më vonë, shumë u fol për Behgjetin biznesmen. Mjaft dyshime u hodhën mbi të kaluarën e tij. Ndoshta kanë arsye ata që drejtuan atë fushatë, unë nuk e vë dorën në zjarr. Megjithatë, ashtu siç e kam përmëndur dhe në shkrime të tjera, duhet ti akordojmë statusin e ”pafajsisë” deri në provat e kundërta. Faktet e përmëndura më sipër nuk i justifikojnë deri tani akuzat e rënda që u hodhën në atë fushatë. Duhet të jetojmë në prezent, jo me historira të kaluara. Unë personalisht i duartrokit këto iniciativa të zotit Pacolli, pasi i gjykoj nën prizmin e interesit kombëtar dhe jo atë partiak apo personal.
E konsideroj si një shëmbull të mirë për tërë klasën politike shqiptare, lidhur me mënyrën e vlersimit të prioriteteve, të patriotizmit dhe vështrimit perspektiv. Gjithashtu ai mund të shërbej si shëmbull për kurajon politike të shprehur qartë me veprime konkrete të hapura. Më është rritur shpresa dhe më është krijuar bindja se një erë e re po fryn në politikën shqiptare. Marrdhëniet e mira dhe mirkuptimi që ai ka gjetur në qarqet qeveritare dhe politike të Tiranës janë domethënëse. Jam i sigurt se, nëqoftëse idetë e tij do përkrahen dhe do angazhojnë intelektualët shqiptarë, klasën e mesme e biznesit shqiptar dhe dy qeveritë shqiptare, zhvillimi i kombit tonë do jet i pandalshëm. Çështja jonë kombëtare do triumfojë.
Bukuresht, 11.07.2011
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/5349-iniciativa-konkrete-e-dobishme.html
———————————————————————
Nuk bën të luash me historinë
Në një artikull të sotëm në faqen elektronike ”24 Orë”, thuhet se ” Byroja e Kuvendit ka marrë një vendim për ngritjen e një grupi historianësh dhe juristësh për përcaktimin e fillimit të historikut të parlamentarizmit në shtetin shqiptar.” Ideja na qënka: ”Parlamenti aktual nuk do të njohë legjislaturat e Kuvendit Popullor, duke bërë që ato të fillojnë pas vitit 1990.”
Po vazhdojmë të bëjmë të njëjtat gabime si dhe në periudhën enveriste, kur e fillonin historinë e Shqipërise me formimin e PKSH-së. Ne nuk kemi të drejtë të fshehim historinë, pamvarsisht nga regjimi apo ideollogjia sunduese. Ne parlamentit i themi Kuvënd i Popullit, pra vëndi ku kuvendojnë përfaqsuesit e popullit. Historia e Shqipërisë është një histori Kuvëndesh. Parlamenti shqiptar ka një histori e cila, do thoja unë, fillon që nga Lidhja e Lezhëz (1444), ku Skënderbeu mblodhi dhe bashkoi gjithë krahinat dhe gjithë princat shqiptar, mblodhi përfaqsuesit e tyre në Kuvënd. Po kështu, Lidhja e Prizrenit ka qënë Kuvënd, një parlamenti. Aty , në atë Kuvënd u mblodhen burrat shqiptar nga të gjitha skajet e Shqipërisë dhe morrën vendime të rëndësishme për pamvarsinë dhe bashkimin kombëtar. Në periudhën e pamvarsisë dhe ngritjes së flamurit në Vlorë kemi njëe periudhë gjithgashtu të rëndësishme, ku u mblodhën deputetët nga të gjitha nahijet e vëndit, mos përmëndim pastaj kongresin e Lushnjës, i cili krijoi efektiv parlamentin, vazhdim i të cilit është dhe ky i sotmi. Ideja është se në historikun e parlamentit shqiptar nu duhet të përjashtojme asnjë periudhë, si para dhe pas formimit të shtetit shqiptar.
Të fshehish historinë, pamvarsisht nga arsyet, është negative për formimin dhe edukimin e brezave. Ne duhet ta pranojmë historinë tonë ashtu siç është dhe të kemi kujdes për ti shpjeguar brezave të mirat dhe të keqiat e periudhave dhe jo ti fshehim ato. Faktet jane fakte, nuk mohohen. Përjashtimi i një pjese të historisë nuk më duket një gjë e arsyeshme dhe mban erë jo të mirë, është plotësisht negative.
Në 1990, erdhi në Tiranë për vizitë Ali Hadri. Në mbledhjen e Akademisë që u organizua me këtë rast, ai akuzoi hapur akademikët shqiptar me Alex Budën në krye, pikërisht për shtrëmbërimin e historisë që kishin bërë gjatë gjithë asaj periudhe. Këto gjëra bëri regjimi komunist i Enver Hoxhës. Qethi historinë tonë, përjashtoi Kosovën e Çamërinë, përjashtoi pjesën më të madhe të rilindasve tanë, interpretoi sipas qejfit historinë duke u nisur nga interesat ideollogjike të partisë.
Nuk mundemi ne të bëjmë historira sipas qejfit, ajo egziston pamvarsisht nga opinioni ynë. As personazhet historike nuk mund ti përjashtojmë mbi baza ideollogjike. Prandaj e rëndësishme është të themi të vërtetën ashtu siç ka qënë. Analizat lej ti bëjnë historianet, kur tu vijë rradha, por jo të fshehim dhe të përjashtojmë, nuk kemi asnjë të drejtë të bëjmë diçka të tillë. Nëse kjo do të ndodhë, do hyjë si një gabim që bën pjesë në ”folklorin” politik shqiptar, por historia do vazhdoj të bëhet pamvarsisht nga vendimet që marrim.
Duke përfituar nga rasti desha të shprehja nderimin ndaj traditës shqiptare të marrjes së vendimeve në formën më demokratike të mundëshme. Në çdo fshat shqiptar ka qënë tradita e pleqësisë. Kjo traditë i ka rrënjët që në antikitetin tonë, pamvarsisht se grekërit pretendojnë dhe na e kanë përvehtësuar historinë, tradita jonë e ka zanafillën parahelene. Vëndi ku mblidheshin burrat për të biseduar për problemet e rëndësishme, në rast lufte apo paqeje, quhej Logu i Burrave, pra vëndi ku gjithsejcili shprehte mendimin e tij dhe votonte për të marr vendimin e duhur. Fjala Kuvënd, për çdo shqiptarë është mëse e qartë dhe pamvarsisht se shpesh sot përdorim fjalë të huaja si psh.”diskutojmë” në vënd që të themi fjalën e bukur shqipe ”kuvëndojmë”, emërtimi i parlamentit me termin Kuvëndi Popullor është mëse i përshtatshëm dhe përgjithsues. Ai e shpreh qartë kuptimin dhe funksionin e tij duke ruajtur trashëgiminë historike të traditës tonë demokratike.
Bota duhet të tja njohi të drejtën e autorsisë popullit shqiptar lidhur me krijimin e sistemit demokratik, ku vendimet merreshin me shumicë votash. Ky sistem juridik shqiptar, u aplikua dhe në të ashtuquajtur periudhën helene dhe u përpunua mëtej gjatë formimit të republikës së Romës, ku lindi dhe ”E drejta Romane” e cila u studiua në krejt shkollat e Europës. Ajo që nuk dihet ose që neglizhohet dhe fshihet në këtë histori botërore të demokracisë është fakti se kjo e drejtë romane, në fakt nuk ishte fillimi, por vazhdimi i një periudhe shumë më të herëshme. Në periudhën Ilire kemi Kanunet, të cilat përbënin sistemin juridik të asaj kohe të lashtë. Ne sot i njohim këto Kanune, në saj të Lekë Dukagjinit i cili na i la të shkruara, pasi shkrimet e para na i zhdukën pushtuesit e parë. Në këto Kanune kemi të përcaktuara qartë procedurat demokratike të marjes së vendimeve në pleqësi, aty përcaktohet dhe e drejta e përfaqsimit të popullit në Logun e Burrave ose Kuvëndin e fshatit apo krahinës dhe cilsit që duhet të ketë përfaqsuesi si person me shkallë të lartë të besueshmërisë. Përfaqsuesi i një fshati apo fisi, zgjidhej me kujdes. Zakonisht, gjatë këtij proçesi kihej parasysh j, mosha, kontributi, ndershmëria, besa, zgjuarsia, aftësia për të folur dhe gjykuar. Burri që fliste në Logun e Burrave ishte përgjegjës dhe fjala e tij kishte peshë. Ai vendoste për fatin e fisit apo të fshatit, pasi këtë fuqi ja kishin dhënë njerzit e tij që kishin besim të plot tek ai, kishte dhënë prova për burrërinë dhe aftësinë e tij. Ai ishte garanti para Kuvëndit se vendimet që do merreshin do zbatoheshin nga të gjithë deri në një, pa diskutim.
Ky sistem na ka mbajtur gjallë, ishte kjo mënyrë qeverisje shqiptare që ne mbijetuam të gjitha periudhave historike deri më sot. Pa këtë traditë ne sot nuk do të egzistonim si shqiptarë. Këtyre përfaqsuesave popullor, që sot i quajnë deputeta, në atë kohë u thoshin Burrat e Dheut, pra të tokës mëmë për të cilën linin kokën dhe sakrifikonin gjithshka. Kuptohet diferenca midis deputetëve të sotëm dhe Burrave të Kuvëndit të atëhershëm egziston një diferenca shumë e madhe, si nata me ditën. Diferenca fillon që tek cilësitë e tyre e deri tek mënyra e zgjedhjes. Sot i zgjedhim deputetët me lista partie, atëhere nuk kishte partira, populli gjykonte cilsitë e burrit që bënte emër me veprat e tij. Burrat e atëhërshëm zgjidheshin nga ”familjet e mëdha”, më të nderuarat e vëndit, nuk dërgohej fundi i kavallit ti përfaqsonte. Pra sistemi sot ka dalë nga binarët e traditave tona dhe kjo nuk është në të mirën tonë. Vet po i shohim se çfarë po u punojnë këta deputetë ligjeve tona dhe sa peshë u ka fjala e tyre, kur na ”eglendisin” nëpër televizora me na mbush mëndjen.
Që ta mbyll, unë them se të bësh historikun e parlamentit shqiptar, nuk është një punë e kollajtë, dhe nuk duhet bërë sa për të kaluar rradhën. Në të duhet të reflektojë historia e lashtë e demokracisë shqiptare. Sa më mirë ta njohim këtë histori, aq më mirë do njohim traditat tona, ku duhet të rikthehemi nëse duam të mbijetojmë dhe të mos gëlltitemi nga era globaliste. Për shëmbull, ne të diasporës, duhet ta respektojmë traditën në organizimet tona që formojmë, që avash avash tu japim një shëmbull të mirë se si organizohen kuvëndet dhe vëllezërve tanë në atdhe dhe tu demostrojmë se ne kemi sistemin më të mirë, më demokratik të mundshëm.
Bukuresht, 04.07.2011
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/5255-nuk-ben-te-luash-me-historine.html
—————————————————————————————–
Tani na erdhi radha ne te zgjedhim
Zgjedhjet vendore në Tiranë e në Shqipëri mbaruan. Duke pritur rezultatin debatohet – kush ka të drejtë? Në rrugë janë idhtarët e PS-së dhe kuriozët, në gazeta gjen ndarje të qartë sipas patronit që i paguan, në internet ka liri të shprehjes sipas bindjes së sejcilit apo tifozllëkut që shpesh përfundon në diskutime banale. Diaspora mbetet si gjithmon më e distancuar dhe me mëndje më të kthjellët, me bindje të paraformuara, që nuk ecën pas berihajit.
Nuk e di se çe shtyu Kadaren të shkruaj atë letër, hodhi një gur në lumë vallë? Duke marrë parasysh nivelin e tij
dhe influencën që ka, nuk besoj të jet kaq e thjeshtë puna. Edi Ramës i dha një mbështetje nga larg, pasi nuk shprehu opinionin e tij nëse ai e meriton apo jo, nuk bëri një analizë të thellë të situatës, siç ndoshta i takonte ta bënte. Thjesht i propozoi Bashës të shuaj sherin duke u tërhequr, pikërisht kur rezultati final është aq pranë të dali në dritë. Bile ai as u prononcua lidhur me votat e vlefshme të hedhura gabimisht ose me qëllim në kutit e gabuara. Nuk e argumentoi pasojat e mbetjes së Ramës në detyrën e krytarit të Bashkisë apo të partisë. Atij nuk i interesuan këto detaje të vogla teknike!
Më lindën shumë pyetje normale për ti bërë – Pse zgjodhi pikërisht Bashën për tju drejtuar dhe jo Ramën që e njeh më mirë, që kur ishte kalama. Ndoshta e di, që me Ramën dhe çmëndurinë e tij s’ka efekt, apo ndoshta e konsideroi Bashën më ”tolerant” që influencohet më kollaj po ti bësh dy lëvdata? Kaq pak e njihka Kadareja politikën shqiptare dhe dy partit kryesore që po coptohen për pushtet? Pse nuk erdhi në Tiranë që të influenconte direkt , të bëhej ndërmjetës duke biseduar me të zotët e punës, sy më sy, jo me letra të hapura? Pse nuk foli në telefon makar me ta për të ditur se si mund ta presin propozimin e tij? Shumë pyetje pa përgjigje të cilat kanë filluar të analizohen nga autorë të ndryshën, duke presupozuar përgjigjet dhe arsyet, gjithsekush sipas mënyrës së tij.
Populli bëri zgjedhjet e veta në 8 Maj, tani që presim rezultatet ndahen opinionet, më tej çfarë do vazhdoj, mbetet për të parë se në ç’drejtim do marrë Shqipëria, figurativ mund të shprehet ”tërpo apo tërmo”, do ngrihet apo do zbresi, do eci para apo do kthehemi mbrapa. Qeveria e Tiranës duket sikur është paralizuar, në vënd që të merret me zhvillimin ekonomik të vëndit, me vazhdimin e projekteve të infrastrukturës, me progresimin në marrdhëniet me BE-në, me mbështetjen që duhet ti japë Kosovës, çfarë bën – numëron votat, bën deklarata televizive, mundohet të qetsojë ambasadorët, duke garantuar qetësinë që nuk egziston më. Për parlamentin shqiptar nuk di çfarë të them, pasi nuk kam asnjë informacion, sikur nuk egziston në këtë periudhë. Mos është shpërndarë gjë ? Lojën tani po e bën Ed Rama, i cili po godet sa mundet në të gjitha drejtimet, krijon rëmujë dhe haos, nxeh gjakrat, nxit rrugën, godet shtetin, dhe ndjell fatkeqsi kombëtare. Ka aftësinë që të ruaj nivelin e tensionit, ti mbaj lidhur të gjithë sikur s’kanë punë tjetër veç ti shkojnë atij mbrapa. Ma zi nuk bëhet, dhe s’del kush ti vëjë frerin të tërbuarit, këtij aventurieri hipokrit. Shumë i venë mbrapa, shumë e durtrokisin, shumë dëgjojnë vetëm nga një vesh dhe shumë vetëm flasin. Pak gjykojnë dhe akoma më pak analizojnë situatën me qetësi.
Tufa e deputetve socialist është kthyer në një turmë lakejsh që bëhen theror për kryetarin e partis së tyre. Kërcejnë mbi gardhe, rihen me policat, ngjiren dhe shajnë si rugaçër, më keq se qentë majdanez të lagjes time kur bushtra e tyre hyn në të vetat. Kur e mendoj hollë se çfarë po ndodh me këta njerëz, se çfarë transformimi po pësojnë më vjen keq për këta mjeranë. Ideja ime për rolin dhe personin e deputetit është krejt tjetër. Në parlament, në vënd që të vijnë me idera të argumentuara, këta debatet i kthyen në polemika të shëmtuara të shoqëruara me sharje dhe ofendime rrugësh. Ndërpresin punën e kuvëndit sa herë u do qejfi, largohen kur su vjen diçka për mbarë ose kur u jep urdhër shefi. Bllokojnë ligje që edhe vetë e dinë fare mirë se duhen kaluar për interesin e vëndit. Si puna e asaj që ”për inat të sime vjere do shkoj të flej me mullixhiun” . Interesi kombëtar për ta nuk egziston fare. Kur u duhet, flasin në emër të fukarejve në një kohë që dihet sa të pasur janë dhe si e kanë vënë pasurinë. Nuk them, të tillë mund të gjejmë dhe tek mazhoranca, por jo ashtu në bllok si tek PS-ja. Mjerë populli që i ka zgjedhur, mjerë Shqipëria ku është katandisur.
Janë kapur tani mbas rezultatit paraprak si në fillin e fundit të shpresës dhe haruan se para katër vjetësh fituan një vënd krytari , në po të njëjtën situatë, vetëm se atëhere u interesonte të numëroheshin dhe votat e hedhura në kutit e gabuara, pasi ishte në favorin e tyre. Pra e kthejnë të shkretën demokraci sipas interesit si petullat në tigan. Herë ashtu dhe herë kështu. Kjo nuk mban erë fare si politikë, më mirë ti vëmë emrin dallavere të politizuara populiste. Këto situata më kujtojnë komeditë e Çajupit, të Viktor Eftimiut apo të Karagialit, pse jo dhe Molieri me Gogolin janë marrë mjaft me ta. Ku politikani matrapaz ballkanik apo turkoshak (të më falin popujt e tjerë që nuk po i përmënd) ri i fryrë në kariken parlamentale dhe studion me vëmëndje listën që i ka vënë gruaja në xhep që në darkë. Ndoshta ndonjërit prej tyre personazhi i doktor Adhamudhit do i përshtatej plotësisht.
Jam i sigurt që Kadareja i di të gjitha këto, por preferoi ti drejtohet Bashës, ti lutet që ti hapi rrugën budallait. E çfarë zgjidh kjo hapje rruge, kjo ”laissez passe” për PS-në. Edi kërkon përmbysje të plotë, të dali në krye të vëndit, të kontrollojë çdo gjë. Detyrës së kryetarit të bashkis ja ka pi lëngun mbi një dekadë, prandaj dhe mezi hyri në fushatë. As për para s’ka më nevojë se ka aq sa nuk do arrij ti shpenzoj dot në këtë jetë. Ai u mobilizua vetëm kur i lindi ideja se me këtë rast mund të bëj një ”revolucion”. Ai do fuqin apsolute. Jo rastësisht i atribon Salës, atë që ai vetë dëshiron ta ket. Akuzon Salën se i ka zënë vëndin. I shkreti, i thotë gjerat troç dhe hapur, janë të tjerët ata që mundohen tja mbulojnë, tja zbukurojnë, ta argumentojnë, ti japin ngjyra politike. Edi gjatë jetës së tij të mbushur me aventura, asnjëherë s’është marrë me politik, bile tallej me ata që flisnin për politikë. Këto vitet e fundit bën sikur është i proekupuar, i qan hallin popullit. Një ksenofob i tipit Rama e uren popullin dhe çdo gjë që ka lidhje me të, dhe këtë e di Kadareja, se e njeh atë dhe të jatin e tij, me soj e sorollop. Më mirë do kish bërë të kish heshtur.
Në këto momente, unë mendoj se çdo intelektual shqiptar duhet të bëj një zgjedhje në mëndjen dhe bindjet e tija. Populli zgjodhi, na ka ardh rradha të zgjedhim dhe ne, në ç’krah jemi. Implikimi dhe e shprehura publike e opinionit është zgjedhja e parë dhe më e rëndësishme, që të mos rrimë indiferent. Zgjedhja e dytë ka lidhje me interesin kombëtar, sejcili duhet të vëjë syzet kombëtare në vrojtimin dhe shqyrtimin e problemeve dhe ngjarjeve aktuale. Dhënia e opinionit është një detyrë, është pjesmarrje në lëvizjen kombëtare që sa vjen e rritet. Mendimi intelektual patriotik duhet të luaj rolin e tij historik ashtu siç luajtën rilindasit tanë dikur. Duke thënë të vërtetën që fshihet, do i hapim sytë dhe atyre që nuk janë të informuar ose dhe atyre që janë ”verbuar”, tu tregojmë dhe anën tjetër të medaljes. Tu kujtojmë se cila është rruga jonë, ajo e interesit kombëtar, e bashkimit dhe zhvillimit.
Bukuresht, 22.05.2011
http://www.revistadrini.com/2011/05/22/perparim-demi-tani-na-erdhi-rradha-ne-te-zgjedhim/
http://kosovarimedia.com/home/aktual/analiza/4798-tani-na-erdhi-radha-ne-te-zgjedhim.html
http://agim.poeticforum.com/t15540-dr-perparim-demitani-na-erdhi-rradha-ne-te-zgjedhim#21284
————————————————————————————————
Bajraktarizmi dhe Patriarkalizmi
Në shkrimin e tij ”Fjala e lirë e Mërgimtarit” Ramiz DËRMAKU thotë: ” Bajraktarizmi është një dukuri shumë e rrezikshme e cila ndikonë drejtpërsëdrejti edhe në zhvillimin e shoqërisë dhe demokratizimin e sajë”.
Koment:
Unë e kuptoj qëllimin e shkrimit dhe në përgjithësi i aprovoj idetë e tij lidhur me demaskimin e korupsionit. Megjithatë më lejoni të shtoj ose më mirë të preçizoj diçka, lidhur me terminollogjinë e përdorur. E kam fjalën për konceptin e bajraktarizmit. Kjo fjalë u përdor në periudhën komuniste kundra forcave antikomuniste që organizuan rezistencën në veri të Shqipërisë, e drejtuar nga Gjon Marka Gjoni, bajraktari i Mirditës. Ky lloj termi u përdor nga propaganda komuniste, duke e deformuar me qellim përmbajtjen e tij, pasi siç dihet nuk pajtohej aspak me idetë komuniste të asaj periudhe. Origjina e fjales vjen nga bajraku, simbol, i cili ka udhehequr për pesë shekujsh shqiptarët në luftën e tyre për liri nga pushtuesi Osman. Termi – Bajrak, zë një vënd nderi në folklorin shqiptar. Për shqiptarët e periudhës para lufte, bajraktari personifikonte një njëri me karakter, që respektonte kanunin dhe merrte persipër të mbrojten e vendin sa here që vihej ne rrezik dhe kur vinte ndonjë ushtri e huaj ai mobilizonte fshatarët në luftë duke investuar në të, tërë pasurinë e tij, bile dhe jetën e tij. Pa idealizuar bajraktarët shqiptarë, pasi pyll pa derra nuk ka, por në përgjithësi ata kanë qënë udhëheqësit e shoqërisë shqiptare në periudhën feudaliste, sidomos në krahinat e veriut. Ata kanë me siguri merritat e tyre, të cilat nuk bën tua mohojmë. Ata ishin përfaqsuesit e familjeve të mëdha që bënë historinë tonë për një periudhë të gjatë kohe, bënë një epokë shumë herë më të lavdishme se sa periudha komuniste përsa i përket çështjes sonë kombëtare, rezistencës shekullore shqiptare, aq të pashpjegueshme për shumë studiues të huaj.
Në periudhën komuniste u luftua patriarkalizmi si mentalitet shoqëror dhe shpesh herë (jo pa qellim) ngatërohej ky me termin e sajuar bajraktarizëm. Kuptohet çdo bajraktar ishte dhe patriarkal, por kjo nuk do të thotë se fshatari, qoftë dhe ai i fundit, më i varfëri nuk ishte po aq patriarkal sa dhe bajraktari. Në këtë pikë gjithë shqiptarët ishin krejt njëlloj, nga veriu e deri në jug, nga Nishi e deri në Prevezë, nga Ulqini e deri në Kumanovë. Si fusharakët ashtu dhe malsorët, nuk bënin dallim. Mentaliteti patriarkal ka qënë mbisundues në krejt Shqipërinë feudale dhe pjesërisht është prezent akoma dhe sot tek ne të gjithë. Mentaliteti patriarkal nuk është zhdukur dhe ne shpesh çfaqim elemente të tij në sjelljet tona të përditëshme, pamvarsisht nga niveli i arsimimit tonë. Ky bën pjes në trashëgimin tonë familjare, është edukata jonë, të cilën e asimilojmë gradualisht që nga momenti i lindjes dhe deri sa bëhemi madhorë. Ky mentalitet reziston tek ne, me të mirat dhe të këqiat e tij. Ai ushqehet nga morali ynë i trashëguar, i cili ka inercinë e tij historike. Një nga faktorët kryesor që ndikojnë në ruajtjen e moralit shqiptar dhe mentalitetin e tij patriarkal, janë gratë, nënat tona të vuajtura dhe krenare. Ato megjithëse në pamje të parë kanë qënë të shtypura nga patriarkalizmi, janë pikërisht vetëmbartëset dhe transmetueset të tij tek fëmijët e tyre, nga brezi në brez.
Nuk them, shoqeria ecën përpara, zhvillohet, gradualisht patriarkalizmi shqiptar po ja lë vëndin një mentaliteti tranzitor i cili akoma nuk është i kristalizuar mirë. Pa hyrë në fushën e sociollogjisë, ajo që desha të theksoja në këtë koment, është se asnjëherë mentaliteti patriarkal nuk ka qënë shkak për tradhtinë ndaj atdheut, përkundrazi ai ka qënë një bastion i rezistencës dhe i luftës për çlirim. Ka qënë një faktor konservimi. Për periudhën e tij, ai ka luajtur një rol të rëndësishën i cili nuk është studiuar sa duhet nga shkenca shqiptare dhe kjo gjë lë shteg për spekullime të ndryshme dhe për deformime të qëllimshme pa asnjë bazë shkencore.
Te kthehem tani në subjektin e shkrimit. Me sa kuptoj janë të tjera gjëra ato që vërejmë dhe që sa vjen e po bëhen një fenomen i dukshëm qartë në shoqërinë shqiptare. Flasim shpesh per interesin personal i cili vihet mbi interesin kombëtar. Flasimpër korupsionin që ka marrë trajtën e një sistemi shoqëror. Këtu kemi të bëjmë cilësitë e njëriut, me egoizmin, shpirtvogëlsinë, zilinë, mungesën e karakterit, me tipare të cilat përfaqsojnë njerëzit si përfitues, mashtrues, prepotent, hakmarrës, karierist, të paaft, mediokër, hipokrit, servil, tradhëtar, hajdut që nganjëherë kthehet në kriminel dhe mbi të gjitha në një antishptar i fshehur. Këto janë disa karakteristika që vërehen në masën e shoqerisë së koruptuar, të cilat nuk kanë asgjë të përbashkët me burrërinë e bajraktareve të Shqipërise që kanë bërë emër në histori. Dihet që shoqëria shqiptare në kohën e bajraqeve ishte një sistem shoqëror feudal i ndërtuar mbi bazën e patriarkalizmit i cili përfaqson pjesën më heroike të historisë sonë, atë të rilindjes kombëtare. Sot njerzit e koruptuar që kanë zënë pushtetin s’kanë të bëjnë fare me këtë trashëgimi të pasur të kombit tonë. Ata përfaqsojnë vetëm veten e tyre dhe interesat e tyre personale, për të cilat janë në gjëndje të shkelin mbi çdo gjë të shënjtë që kemi, bile edhe mbi bajrakun tonë kuq e zi.
Pa u zgjatur, desha që shpreh mendimin tim se duhet gradualisht të heqim dorë nga slloganet që na kanë hyrë në leksikun tonë pa dashje, por në mënyrë të dhunëshme në periudhën komuniste. Shpesh nuk heqim dorë nga këto, pasi nuk kemi se me se ti zëvëndësojmë, ose thjesht për inerci duke nënkuptuar komplet tjetër gjë, të cilën nuk dimë ta përcaktojmë saktë. Kështu pa e patur si qëllim, bëhemi mbartës të mentalitetit komunist, i shprehur ky qoftë dhe me frazollogjinë e tij të bërë shprehi. Të thuash se ” Bajraktarizmi është një dukuri shumë e rrezikshme për shoqërinë shqiptare” është një afirmim falls, pasi bajraktarizmi si sistem nuk egziston më, as në Shqipëri dhe as në Kosovë, mos e harojmë këtë. Ndërsa familjet e vjetra bajraktare u shuan me rrënjë nën rregjimin komunist. Ndonjë pinjoll i tyre i mbetur gjallë ndodhet në mërgim dhe nuk di të jetë kthyer ndonjëri prej tyre perveç Leka Zogut, që përbën një rast të veçant dhe nuk ka asnjë karakteristik negative të kritikueshme nga ato që përmënd më sipër për njerëzit e koruptuar në pushtet. Përkundrazi mund të merret si shëmbull i një shqiptari patriot, i cili me gjithë moshën e thyer, na transmeton vazhdimisht idet patriotike që shpesh ne i harojmë.
Bukuresht, 14.05.2011
http://kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/4714-bajraktarizmi-dhe-patriarkalizmi.html
—————————————————————————
Kur në Kosovë, do të kemi Gazetari profesionale??
Koment:
E ardhmja e shtypit shqiptar në diasporë
Problemi i shtruar është real dhe prezent në çdo ngjarje të pasqyruar ose më mirë të themi të deformuar nëpër gazetat e përditëshme shqiptare. Niveli i shtypit prezanton vetë nivelin e shoqërise në të cilën rrojmë dhe së cilës i drejtohet. Sot lexojmë shumë publikime, ka superprodhim shkrimesh, por gazetarë të vërtet nuk kemi shumë, janë mjaft pak , për të mos thënë që s’ka fare. Kur dalin ca zëra të vecantë, të izoluar, ato mbulohen menjëherë nga zhurma e medias së politizuar. Të shkruash me nivel dhe të jesh i pamvarur është një punë mjaft e vështire sot në Shqipëri apo Kosovë, pasi kërkon shumë sakrifica, kërkon të jesh i çliruar nga prangat ekonomike apo politike, të cilat i mbajnë nën zgjedhë shumicën e publikuesave të sotëm. Ajo që është përcaktuese në gazetarinë tonë, është qëllimi dhe piksynimi i shkrimeve që publikohen, thënë me fjalë të tjera , është politika editoriale e gazetave tona.
Në funksion të publikut kujt i drejtohesh, pregatitet dhe shkrimi i kërkuar apo i porositur. Dezinformimi i ushtruar sot nuk hyn në kategorinë e gazetarise, as që ka të bëjë fare me të. Mund ta inkuadrojmë më mirë në atë të manipulimit politik, meqënëse ai konsumohet mjaft mirë nga publiku i etur për imazhe. Pra, kur të flasim për shtypin dhe gazetarët e tij, duhet ti referohemi dhe publikut respektiv si konsumatori kryesor , që bëhet tifozi i kësaj të ashtuquajture gazetari.
Fanatikët/nostalgjikët e sistemit komunist janë një publik perfekt për këtë zhanër të manipulimit, ata as që duan të informohen, ata rojnë me të kaluarën dhe nuk shohin realitetin, ose e shohin atë vetëm nga ana e nxirë e tij, të servirur nga media e profiluar për këtë punë. Ata janë të gatshëm për të paguar, që të lexojnë dhe të dëgjojnë vetëm atë që duan. Nuk u intereson ana tjetër e medaljes. Frika e së ardhmes i struk, i bën ata të fshihen në të kaluarën, duke e zbukuruar atë me një romantizëm të dalë boje. Ata, në virtualitetin e tyre jetojnë jashtë kohës duke shpresuar në rikthim. Agresiviteti i tyre shpreh frikën, dëshpërimin e madh, pa aftësin e tyre për adaptim. Këta janë klientët e të ashtuquajturës gazetari manipuluese të bosëve të shtypit të politizuar. Dalin gjithëfarë shkrimtarësh e politikanësh, që në emër të së kaluares, i hedhin publikut fanatik të politizuar një mozaik personalitetesh pa personalitet, të bojatisur e të zbukuruar, për tu krijuar përshtypjen se ëndra e tyre për rikthim, është një perspektivë reale, dhe çdo gjë kthehet në një biznes të fëlliqur i cili mbush xhepat e politikanëve të ndotur.
Shtypi i sotëm shqiptar lindi si pasoj e nevojës për manipulim, për vjeljen e votave të pamerituara. Ai nuk u formua si një organizim i veprimtarisë informuese të shoqërise. Prandaj dhe deri më sot nuk ka lindur nevoja akoma për gazetarë profesionist, përkundrazi , çfarë po ndodh nuk ka të bëjë fare me gazetarinë. Në këtë aktivitet fillimisht u mobilizuan ”politrukët” e partive dhe më vonë u implikuan dhe politikanët e koruptuar, një grup i përzgjedhur që arriti të mjeli ajkën nga fondet publike, të cilët formuan grupin e pare të bisnesmënve ”të suksesshëm”. Sot , jo që nuk kthehemi dot në periudhën e diktaturës, por nuk kthehemi dot as në fazën e parë të fillimit të demokracisë. Njëzet vjet korupsion politik në Shqipëri dhe dhjet vjet në Kosovë është periudhë e mjaftueshme për kosolidimin e tij, i cili nuk lë shteg për rikthim apo korigjim. Pra, në një shoqëri kaq të deformuar, unë nuk shoh hapsirë për një gazetar profesionist,të stilit si të atyre që shohim në vëndet e perëndimit. Ndonjë idealist, që mund të dali rastësisht, ngel pa punë tek ne ose këshillohet të largohet me të mirë, pasi i shqetëson të gjithë, si prodhuesit e manipulimit ashtu dhe konsumatorët e tij. Për shëmbull, për publikun e gatshëm për tu manipuluar, një e vërtet e paraqitur nga një gazetar investigator, e shqetson bile e iriton. Reagimi i tyre është i formës – ”Si guxon ky pizevenk, ky hiç, të na preki e të na fëlliq udheheqsit tanë”. Atyre as u shkon ndërmend se X-i nuk e meriton të jetë politikan, megjithëse të gjithë e dinë fare mirë se ky apo ai janë të koruptuar deri në grykë. Për ta ai është djalë i shkathët që di ta dredhi dhe e meriton të jet në krye. Si rezultat, çfarë po na thotë ky gazetar i mjerë, i dimë më mirë vetë ne punët tona, prandaj haj mbathja, për ndryshe….
Egziston një marrveshje e heshtur midis manipuluesve dhe të manipuluarve. Subkultura, injoranca, nënshtrimi i gjatë, bën të vetën, është mjedisi më i mirë për manipulim të organizuar, siç po ndodh në vëndet tona.
Jam dakord me zotin Ramiz Dërmakun, për shqetësimin e tij, por nuk shoh zgjidhje në një afat të shkurtër. Shqetësimi i tij është një fakt, të cilin e dinë të gjithë dhe të gjithë e pranojnë, por askush nuk do me e ndryshu situatën, pasi nuk u duhet kujt kjo. Piramida e shoqerisë shqiptare ka specifikën e saj, manipuluesit në majë dhe të manipuluarit në bazë, të lidhur ngusht me fijet e padukshme të korupsionin, që nuk mund të shkatërohet për të ngritur një tjetër piramidë më të mirë. Mbi këtë bazë po ndërtohet e ardhmja shqiptare këtej e tutje. Evolimi është i ngadalt, i shtyrrë me hosten dhe i nxitur nga jashtë, si i thonë llafit, ne pasi e kapim leprin me qerre atje mbetemi – në qerre.
Në se dikush ka dëshirë të ushtrojë zanatin e gazetarit të mirfillt, profesionist, do i rekomandoja shtypin e diasporës sonë. Shtypi i vërtet dhe i shëndosh shqiptar po lind dhe po rritet në diasporë. Tashmë mund të gjesh gazeta që nuk bien aspak ma poshtë se ato të perëndimit në të gjitha aspektet, si për nga përmbajtja, ashtu dhe nga cilsia e tyre. Në to, po pregatiten gazetarët profesionist shqiptarë të ardhshëm.
Bukuresht, 24.04.2011
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/4450-e-ardhmja-e-shtypit-shqiptar-ne-diaspore.html
——————————————————————————
Çeku dhe Byhler vizitojnë serbët e kthyer
http://www.ina-online.net/Default.aspx?news=19b0f56b-86b9-4fbd-99ca-72c7ce2957ac&ln=3
Koment:
Hurraaaa, Sërbët u kthyen në shtëpit e tyre,kur do kthehen shqiptarët e përzënë?
Më bëri përshtypje njoftimi, se Ministri i Forcës së Sigurisë së Kosovës, Agim Çeku, sëbashku me
Komandantin e KFOR-it, Erhard Byhler, kanë vizituar serbët e kthyer në fshatin Dragolec të Istogut. Fort bukur, më bëhet qejfi që këta zyrtar kombëtar dhe ndërkombëtar u japin kurajo dhe ndihmë serbëve, pasi ky veprim bie mire në sy për botën jashtë, nga ana tjetër edhe këta fshatarë të Kosovës janë, pamvarsisht nga etnia e tyre, kanë nevojë të hyjnë në rrugën e stabilitetit dhe normalitetit. Kujdesi i ndërkombëtarëve që të mos mbetet asnjë sërb pa u kthyer në Kosovë është për tu lavdëruar, zelli i tyre në këtë drejtim nuk mund të mos vërehet as nga një lexues i rastit, i cili rastësisht kap diçka nga lajmet për Kosovën. Me siguri ky veprim dashamiras i autoriteteve ndërkombëtare nuk shpëton pa u vënë re, as nga qeveritarëve të Beogradit, të cilët nuk i zë gjumi i natës, për fatin e hidhur të sërbëve kosovarë që u detyruan të largohen nga ”frika e hakmarrjes shqiptare”.Sipas komunikatës së shtypit, qëllimi i kësaj vizite zyrtare, ishte që serbëve të kthyer t’iu tregohet përkushtimi personal i Çekut dhe Byhlerit rreth përmirësimit të kushteve të jetesës së të kthyerve. Shumë human dhe shumë i sinqert, bravo, sikur të mos ishte bërë kjo komunikatë, fshatarët e kthyer dhe ata të Beogradit nuk do ta kuptonin dot se çfarë kërkuan këta në katundin e tyre, bile mund ta kuptonin së mbrapshti dhe hapeshin muhabete të tjera pastaj. Punë dipllomacie të dashur lexues, gjëra të komplikuara, ne, populli i thjesht, as që e marrim vesh se ku bie daullja. Shpesh habitemi kur marrim vesh diçka, që e kemi pas para syve gjithë ditën, kur në fakt ajo paskish qënë komplet tjetër gjë nga ajo që ne kishim kujtuar se ishte. Si puna e magjive të Davidit, që habit botën me marifetet e tij.Shpesh kam kaluar nëpër fshatrat e sërbëve, po nuk kam vënë re ndonjë gjë të veçant. Përveç gjuhës së tyre, të cilën nuk e marr vesh, në të cilën katundarët bërtisnin fort mes tyre nëpër rrugë, nuk pashë ndonjë sërb të trëmbur, apo të fshehur nga frika. Ata ecnin serbes në mes të rrugës së fshatit tyre, duke na penguar makinat që të kalonim. Nga njëherë bezdiseshin kur dëgjonin burin e makinës që i ftonte të hapnin rrugën, ndonjëri (nga të rinjtë) lëshonte dhe ndonjë sharje nga mbrapa. Megjithatë jam dakord se duhen ndihmuar dhe përkushtimi i autoriteteve me siguri që do jua ngrej moralin, pasi ata gjithë jetës e kanë patur përkushtimin e autoriteteve, pa të cilin as nuk vinin dot por as nuk mund të jetonin në Kosovë. Pra kur njëriu mësohet me diçka, e ka të vështirë të heqi dorë nga ajo. Në fakt, me sa di unë, ata sërb që ikën, pikërisht nga humbja e përkushtimit të autoriteteve ikën. Duke mos e ditur se si qëndronte puna me autoritetet e reja pas lufte, ata kishin frikë, se po të ktheheshin ndoshta nuk do e gëzonin përkushtimin e duhur të tyre, sic e kishin patur që nga koha e Rankoviçit e në vazhdim. Pra a e kuptoni, sa e rëndësishme ka qënë kjo vizitë zyrtare e mediatizuar e Çekës dhe Byhlerit. Kështu ata u siguruan se përkushtimi ka mbetur njësoj si më parë, janë ndruar njerëzit, por mbështetja dhe përkushtimi jo.Ndoshta unë nuk e njoh mirë realitetin në fshatrat e Kosovës me popullsi sërbe, por kam përshtypjen se autoritetet sërbe gjatë kohërave kanë pas kujdes që këto fshatra të jenë të pastra nga ana etnike, dmth kur bëhet fjal për një fshat sërb, aty ata janë mazhoritar dhe bëjnë ligjin. Nëse në një fshat të tillë ka ndonjë familje shqiptare, e cila ka mbetur aty nuk e di se për çfarë arsye, kjo, me siguri ka pas probleme në rastet e konflikteve ndëretnike, sidomos gjatë fushatave të pastrimit të tokave nga shqiptarët. Në këto fshatra nuk janë sërbët ata që kanë nevojë për përkrahje të autoriteteve.Megjithatë, duke u bazuar në këtë lajm të mediatizuar, u qetsova dhe unë, më në fund sërbët u kthyen në ”vatrat e tyre”, e hoqa dhe këtë merak që kisha, se më rrinte në majë të kokës. Një gjë nuk e kam marr vesh akoma, kur do kthehen shqiptarët në vatrat e tyre ? Apo për këtë autoritetet nuk kanë patur kohë të merren akoma, pasi kanë qënë shumë të zënë dhe të përkushtuar me kthimin e sërbëve. Si do bëhet me shqiptarët e Mitrovicës ? Kur do u vij dita dhe atyre që të gëzojnë dhe ata pak përkushtim nga autoritetet Kombëtare dhe Ndrërkombëtare të Kosovës.
Bukuresht, 16.04.2011
http://agim.poeticforum.com/t14643-perparim-demiceku-dhe-byhler-vizitojne-serbet-e-kthyer
———————————————————————–
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese sjell pasojat e para, anullohet axhenda e Presidentit Pacolli
29-03-2011 / Gazeta 55
Koment:
Beteja për Kosovën e lirë s’ka mbaruar
Lajmi i pritur aq shumë erdhi më në fund. Gjykata Kushtetuese shpalli vendimin – Presidenti Pacolli jo
kushtetues. Që ditën kur u zgjodh, të gjithë e kuptuam se u përdorën marifete që të dilte ky President, një i imponuar, i cili shfrytëzoi dobësinë e Thaçit për të përmbushur ambicjen e tij. Opozita u distancua menjëherë dhe e denoncoi proçedurën e zgjedhjes. Pamë dhe mesazhet e këmbyera në mobil, që vinin nga lozha e Kuvendit. Kërkesa e LDK-së drejtuar Gjykatës Kushtetuese pasoi menjëherë, por përgjigjja vonoi.
Lindin pyetjet – përse iu desh kaq kohë gjykatës të konstatonte diçka që të gjithë e panë ashiqare? Mos vallë prisnin diçka, ndonjë udhëzim, apo aprovim? Kush mund tua hapte dritën jeshile kësaj gjykate për të shpallur një vendim të drejtë?
Meqë askush nuk na jep përgjigje për këto pyetje, mund ti hapim rrugën imagjinatës tonë, dhe të ndërtojmë skenare të ndryshme, sipas orientimit të gjithsejcilit. Unë, do ta lidhja këtë me urgjencën që kishin ndërkombëtarët për fillimin e bisedimeve, prandaj nuk u priste puna të bëheshin gjërat nga e para sipas regullave. Nga ana tjetër, as situata nuk u pëlqeu ashtu si doli. Nuk para u shkoi mbarë, që doli dyshja Pacolli – Thaçi në krye, përndryshe nuk u lodh kot Diku me shokë për diskritimin publik të grupit Thaçi. Në politikën e madhe, asgjë nuk bëhet pa një plan, pa patur ca objektiva, dhe askush nuk guxon të heqi dorë kollaj nga ato që ka vendosur kupola.
Tani kushtet sikur ndryshuan pak, pasi dhe PDK-ja ka ndryshuar ca strukturën e saj, jo të gjithë u kënaqën me përzgjedhjet e Thaçit në Qeverinë e re, po kështu zërat anti Pacolli u shtuan në të. Deputetët e PDK janë ndarë më dysh, ca me Thaçin e ca me Krasniqin. Nga ana tjetër, ndërkombëtarët e hodhën lumin, bisedimet filluan, pra s’kanë shumë ngut.
Çfarë vijon më tej? Cili është plani?
Në këtë moment, nuk e di nëse ka akoma mazhorancën e votave kjo Qeveri. Nuk e di nëse AKR-ja do vazhdojë të marri pjes në koalicion, në kushtet që Pacolli nuk do jet më President? Pasi kjo ishte kondita e saj e parë, kur u formua mazhoranca. Nëse Thaçi e humb atë çikë mazhorance, që sajoi herën e parë, ka mundësi që të bjerë në mocionin më të parë që mund tja ngrejë opozita. Pra jo vetëm Presidenti bie, por mund të bie dhe Qeveria e tij. A do kemi prap krizë institucionale si në nëndor, apo ka dhe zgjidhje tjetër, më komode dhe më me pak shpenzime?
Sa e ndërgjegjsuar dhe e bashkuar është opozita për të luajtur rolin e saj në këtë konjuktur të re që krijua nga vendimi i gjykatës dhe a do jetë e aftë të marrë në dorë fatin e vëndit? Shumë pikëpyetje po na dalin, shumë të panjohura i kemi. Duke filluar që sot, vëmëndja do spostohet nga opozita dhe çdo pjestar i saj – LDK-ja, AAK-ja, Vetvendosja, Grupi minoritar, të pavarurit (nëse do dalin). Të gjithë do kenë gisht, më pak ose më tepër, në atë që do rezultojë, përndryshe, të pregatitemi për zgjedhje të reja dhe avazi fillon nga e para. Si do e gjejnë gjuhën e përbashkët tërë këto formacione politike të ndryshme?
E vetmja mundësi është që sejcila prej tyre të sakrifikoj diçka nga synimet e saja në favor të çështjes kombëtare, që është e vetmja gjë që mund ti bashkojë. Në rast të kundërt po filluan ”tërheqjen e litarit”, ky mund të këputet dhe humbin të gjithë, sidomos populli dhe Kosova.
Bukuresht, 29.03.2011
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/4168-beteja-per-kosoven-e-lire-ska-mbaruar.html
—————————————————————–
Stop serialeve turke, STOP degradimit Kulturor Shqiptar – nga Vesel QAZIMI
Koment :
Shteti dhe populli turk ka ecur para si ne ekonomi dhe ne kulture, megjithate tek ne ka mbetur shprehja se
”je anadollak” ose ”turk” ne sensin e njeriut me mentalitet te prapambetur. Ne fakt ky lloj referimi nuk ka asgje aktuale, i perket dhe i referohet periudhes se pushtimit, kur Shqiperia i perkiste perandoris Osmane dhe vendi yne kishte mbetur shume i prapambetur, i pazhvilluar, ne kushtet e nje shoqerie feudale mesjetare. Politika e perandorise ndaj vendit tone nuk ishte per zhvillimin e tij, por per ruajtjen e statukuose dhe vjeljes te se ardhura sa do te pakta qe ishin ato. Drejtuesit e perandorise (fatkeqsisht nje pjes ishin me origjin shqiptare), e dinin se zhvillimi i shoqerise dhe bashkimi kombetar conte ne levizje per shkeputje, ne levizje emancipimi dhe clirimi kombetar, gje qe ashtu dhe ndodhi, ne saj te vetmohimit te rilindasve tane, megjithse me vonese. Kaluan 100 vjet nga ajo kohe por mentaliteti i saj ndihet akoma dhe sot, diku me teper dhe diku me pak. Ne qendrat urbane, kuptohet se mentaliteti shoqeror ka ecur shume para, por ne zonat e thella dhe me te izoluara ndihet mjaft kjo.
Komplet dicka tjeter eshte expansioni i shtetit turk sot, ne kushtet e luftes per tregje dhe influenca. Nje nga metodat e expansionit eshte edhe ai kulturor. Shteti turk investon fonde te medha per tregun kulturor te tij te brendeshem, por nuk eshte pa interes per te dhe shtrirja ne vendet fqinje, te Ballkanit apo te lindjes se mesme. Serialet dramatike lotuese, qofte turke apo latino, ngjisin shpejt ne shtresat e njerezve pa shume nivel. U plotesojne nevojat per nivelin e tyre per te perjetuar drama artificiale te interpretuara nga aktore mjaft te mire. Aq me teper qe ne, duke e njohur dhe duke qene me afer me mentalitetin turk, ngecim shpejt ne gracken e serialeve te ngarkuara me situata emocionale te standartizuara, ne skenaret te prodhimit per konsumin ne mase. Perpunimi i opinionit dhe manipulimi nepermjet filmave e filloi Hollivudi i pari, por tani kjo teknollogji eshte perhapur kudo ne bote. Shtetet ne expansion si Brazili, India, Turqia etj., nuk mund ta neglizhojne kete mjet efikas manipulimi, qe ka dhene gjithmon rezultatet e pritura.
Ne e ndjejme veten te prekur nga ky lloj agresioni kulturor, pasi kemi boshllekun tone ne zhvillimin e kultures tone kombetare, i cili mbushet menjehere nga kjo industri turke e inkurajuar nga orientimi politik te shtetit turk. E vetmja rruge per te perballuar situaten eshte investimi i vazhdueshem ne fushen e kultures nga te dy shtetet shqiptare per te mbuluar plotesisht nevojat e popullsis ne kete fushe. Populli shqiptar eshte nje popull artdashes dhe autori i nje folklori teper te sofistikuar dhe te shumellojte, por ne fushen e kultures kemi boshlleqe te trasheguara dhe akoma nuk kemi nje strategji kombetare ne fushen e zhvillimit te kultures ne vendin tone.
Shpresoj qe dy ministrite e kultures, te Tiranes dhe te Prishtines, ta kuptojne kete situate dhe te bashkrendojne veprimtarine per te krijuar nje perspektive te qarte te kultures tone kombetare.
Bukuresht, 20.03.2011
—————————————————————- Pse debat në vend të vendimit - nga Gentian Jetishi http://kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/4042-pse-debat-ne-vend-te-vendimit.htmlKomenti: Mbi debatin per futjen e fese ne shkollat shqipe
Duke respektuar besimtaret shqiptare te te gjitha feve si dhe mbeshtetur idene se besimi fetar eshte nje e drejte e cdo njeriu, i cili ploteson nevojat shpirterore te tyre, do te shprehja opinionin tim lidhur me futjen e mesimit te fese ne shkollat shqipe. Shkollat shqiptare qe ne kohen e rilindasve tane jane ngritur si institucione laike me karakter thellesisht kombetar. Te gjith e dime se te gjithe rilindasit tane ishin njekohesisht dhe besimtare te feve te ndryshme, bile nje pjese e mire e tyre kane qene dhe prelate te krishter apo muslimane. Megjithate ata nuk shtruan nje problem te tille, te futjes se mesimit fetar neper shkollat qe ngriten. Nje arsye per kete eshte dhe prezenca e tre feve tek ne. Nese do vihet mesimi i fese neper shkolla laike atehere do dalin probleme lidhur me diskriminimin e pakicave fetare ne zona te ndryshme. Ne kete periudhe historike kur kemi nevoje per bashkim kombetar, per forcimin e identitetit kombetar, nje hap i tille do e demtonte ceshtjen tone. Per mesimin e fese besoj se mjaftojne kishat dhe xhamiat, qe po ngrihen gati ne cdo lagje te qyteteve tona, nuk e kuptoj perse ka nevoje ta shtrijme kete dhe ne arsim. Ne fushen e arsimit kemi nevoje te bejme reforma per zhvillimin e metejshem te arsimit qe tu pergjigjet kerkesave te zhvillimit bashkohor dhe jo te kthehemi mbrapa, ne kohen kur Shqiperia e pushtuar nen perandorine Osmane, ishte e mbushur me medrese, ne nje kohe qe gjuha dhe shkolla shqipe ishin te ndaluara. Kush do te marri kulturen fetare mund te ndjeki shkollat e specializuara sic eshte medreseja e Tiranes e gjetke. Kjo eshte nje opsion personal e individit ose e familjes per ta orientuar femijen drejt nje perspektive fetare. Femijet shqiptare kane nevoje te mesojne gjuhen dhe historine e Shqiperise ne rradhe te pare, pastaj kane nevoje te njohin shkencat e natyres dhe ato shoqerore, kane nevoje te njihen me zhvillimet e informatikes qe percacton te ardhmen e njerezimit. Pra femijet tane duhet te pregatiten sa me mire per ti bere balle sfidave te kohes dhe qe te jene ne gjendje te adaptohen sa me mire ne shoqerine postmoderniste drejt se ciles po drejtohemi. Arsimi eshte baza mbi te cilen do mbeshtetet perspektiva e shoqerise shqiptare dhe me anen e ciles do zvoglojme diferencat ne stadit te zhvillimit tone shoqeror dhe do shuajme prapambetjen historike te trasheguar.Ky debat mbi futjen e mesimit te fese ne shkollat laike shqiptare, me duket anakronik, qe nuk i pergjegjet fare nevojave dhe zhvillimeve aktuale te kombit tone. Perkundrazi na orienton ne nje drejtim te gabuar duke na larguar nga objektivi yne kryesor i bashkimit kombetar dhe i prosperitetit ekonomik dhe shoqeror. Ne kemi nevoje te forcojme identitetin tone kombetar, aq shume te deformuar nga periudha e diktatures komuniste, gje qe nuk ka te bej fare me identitetin fetar, i cili eshte ceshtje personale dhe jo kombetare. Ne, shqiptaret nuk duhet te orientohemi ndaj ideollogjive pasi ne kete drejtim kemi nje experience shume te hidhur.
Qe nga koha e skizmes se madhe, kur u ndam sipas perkatesis fetare me dysh dhe me vone pas futjes se dhuneshme te besimit musliman, ne u ndam ne tresh. Mjaft gjak shqiptari rrodhi nder shekuj per arsye te kesaj ndarje. Jo rastesisht Vaso Pasha tha se feja e shqiptarit eshte shqiptaria, pasi ndasit fetare na percanin popullin dhe na imponohesh nga pushtuesit. Sot po luftojm te unifikohemi, te bashkohemi, te ngrejm lart identitetin shqiptar, qe te shpetojme nga asimilimi intesiv, te mbrojme tokat tona dhe te perballojme agresionin politik shovinist te fqinjeve tane. Cdo orientim tjeter na con ne rruge te kundert dhe na kthen mbrapsht. Asnjehere nuk duhet te harojme amanetin e rilindasve tane, perndryshe gjaku i te pareve tane do shkoje kot. Bukuresht, 19.03.2011
————————————————
Loja e rrezikshme e Vasil Bollanos për Aneksimin e Jugut të Shqipërisë
http://www.zemrashqiptare.net/article/Editorial/20795/
Koment:
Procedura dhe mjetet jane te qarta dhe te vjetra. Instrumenti me efikas qe gjeti Patriarhia per greqizimin e shqiptareve, ishte percarja dhe lufta vellavrasese, e cila dha efekte te menjehereshme qe ne fillimet e saja, ”Revolucioni grek” 1820 – 1830. Ajo duke mos patur nje popull grek te mirefillt, perdori shqiptaret e doktrinuar ne kishat greke, nga priftrinjt dhe murgjit e saj, emisaret e panhelenizmit.
Asgje nuk ka ndryshuar ne kete drejtim vetem se fusha e betejes eshte spostuar ne teritoret e jugut te Shqiperise. Sic veproi ne Greqi, tani vepron ne Shqiperi. Ajo qe me hidheron eshte kapaciteti i popullit tone per te prodhuar renegate, qe perqafojne flamurin antishqiptar. Historianet dhe njerzit e kultures shqiptare duhet ta analizojne me kujdes kete fenomen tejkohor, per te zbuluar rrenjet e tij, dhe te percaktojne mjetet dhe metodat e duhura per frenimin e tij, sot ne kohen moderne. Kjo analize duhet bere shpejte dhe sakt, pasi po perjetojme nje pershpejtim te procesit te degradimit dhe degjenerimit kombetar me pasoja serioze per perspektiven e afert dhe te larget. Mbeshtetja qe japin fqinjet tane, ketij procesi degradimi eshte e kuptueshme dhe ka natyre krejt politike me karakter pragmatik shovin. Ajo stimulon dobsite e karakterit njerzor, stimulon ksenofobizmin e paskrupull me orientim te theksuar antishqiptar. Ajo investon ne menyre eficiente fonde te konsiderueshme per te mbeshtetur kete politike dhe exponentet e saj. Ne keto kushte ne perballemi me nje makineri qe ka hyre ne kete rruge 200 vjecare, duke krijuar nje experience te pergjakshme te shtypjes dhe ozurpimit nacional te teritoreve shqiptare.Vetem nje naiv mund te besoj se keto forca antikombetare mund te terhiqen vete me vetedashje nga kjo rruge dhe te heqin dore nga perfitimet e majme personale qe u sjell ajo.
Duhet te organizojme nje front te fuqishem kombetar shqiptar per tju kundervu ketij agresioni te gjithanshem ne nivel nacional dhe internacional, qe mbeshtet renegatet shqiptar, vene ne sherbim te tyre total.
E vetmja force politike ne Shqiperi, e afte te perballoje kete betej te pashmangeshme, eshte PDIU-ja, e cila ka nevoje te mbeshtetet dhe te perkrahet nga cdo shqiptar qe e ndjen dhe desheron te jape kontributin e tij per ceshtjen kombetare. Zgjedhjet e 8 Majit eshte nje rast i volitshem per ta shprehur kete perkrahje sidomos ne zonat e jugut te Shqiperise, ku ky fenomen antishqiptar ka marre permasa dhe ka dale hapur me parrullat Vorioepiriote, te meshiruara ne figuren me te ulet te Vasil Bollanos.
Bukuresht, 12.03.2011
——————————————————-
Nacionalizmi Shqiptar në Kosovë pas vitit 1999 - nga Adnan Abrashi
Koment:
Subjekti i ketij shkrimi ka nevoj te debatohet mjaft akoma per te rritur shkallen e ndergjegjsimit mbare popullor. Goditjen me te rende ndaj nacionalizmit shqiptar, ne sensin e shprehur nga Adnani, e dha diktatura komuniste e instaluar ne Kosove dhe ne Shqiperi. Internacionalizmi proletar i propaganduar ne ate kohe ishte nje teori fallse e cila kishte per detyre pikerisht mposhtjen e nacionalizmit shqiptar. Perfaqsuesit me te shquar te nacionalizmit dhe patriotizmit shqiptar ishin rilindasit, me vone forcat nacionaliste u grupuan ne organizaten e Ballit Kombetar, e cila kishte si objektiv kryesor bashkimin kombetar. Te gjithe e dime se si u masakruan nacionalistet ne te dy krahet e Shqiperise ne periudhen 1944 – 50. Arriten deri atje sa nacionalistet te konsideroheshin si reaksionare dhe shpesh si tradhetare.
Sot perjetojme nje ringjallje te nacionalizmit shqiptar dhe si gjithmon merite per kete kane veprimtaria antishqiptare e fqinjeve tane shovine. Keshtu dalja e Vetvendosjes dhe PDIU-se si forca politike dhe fuqizimi i tyre i shpejt nuk eshte gje tjeter vec nje reagim vetmbrojtes i shoqeris shqiptare ndaj forcave asimiluese shovine te Serbise dhe Greqise. Ndjenja e rrezikut ndaj asimilimit dhe shperberjes se kombit, eshte forca kryesore e reagimit nacionalist. Kjo ndjenje nuk zhduket kurre pa u zhdukur presioni shivinist serbo-grek. Shqiptaret bashkjetojne normalisht me cdo popull te Europes pa pas asnje problem, kete me mire se kush e di diaspora aq e madhe shqiptare ne Europe dhe Amerike. Kur vjen puna me serbet dhe greket, punet ndryshojne, pasi ndjejme menjehere presioni antishqiptar te hapur.
Ajo qe eshte per te ardhur keq eshte, se shpesh, flamurin e antishqiptarizmit e marrin po shqiptaret, ata qe jane te greqizuar ose te serbizuar. Jane ata qe per interesa meskine personale shesin dhe baben e vet. Keshtu kemi rastin e Bullanos ne Himarre, etj. Ne Kosove, tipa si bullano nuk dalin dot hapur se kane frike, por maskohen mbas gjithfare lloj idesh te sheqerosura multietnike te servirura nga nderkombetaret, te cilet kane objektivat e tyre qe nuk perputhen gjekundi me aspiratat e popullit shqiptar dhe nuk kane asnje baze reale ne kontekstin e Kosoves apo te Maqedonise dhe Shqiperise.
http://www.kosovarimedia.com/home/aktual/opinione/3662-kombit-shqipetar-i-takon-te-vendos-per-fatin-e-vet-pra-per-bashkimin-kombetar.html
Koment:
Per sa kohe nuk eshte realizuar bashkimi kombetar, duhet te flasim per te ne menyre te vazhdueshme dhe pa ndalim, deri sa klasa jone politike te mos kete me mundesi per ta anashkaluar kete problem madhor per krejt shqiptaret kudo jane. Platforma bashkuese e formuluar nga Abdyl Frasheri ne Kuvendin Kombetar te Gjirokastres dhe e miratuar ne Kuvendin e dyte ne Diber, qe u vu ne jete me krijimin e Lidhjes se Prizrenit 1881, sot eshte po aq aktuale sa dhe atehere. Ne momerandumin e tij drejtuar fuqive te medha ne 1879, ai e sqaron fare qarte arsyet dhe domozdoshmerine e realizimit te nje shteti independent shqiptar per paqen dhe ekuilibrin ne Ballkan. Asgje nuk ka ndryshuar qe atehere vecse jane shtuar viktimat dhe numri i martireve shqiptare qe dhane jeten per kete ideal te larte kombetar te trasheguar, akoma te parealizuar. Ndarja e trojeve shqiptare, pervecse qe zvogloi dhe coptoi popullin, nderpreu rruget tradicionale te komunikimit ne rajon e jugut te Ballkanit, por dhe bllokoi zhvillimin uniform social dhe ekonomik te krahinave duke frenuar dhe minimizuar kapacitetet dhe shfrytzimin e potencialit tone kombetar.Nuk ka per te patur te ardhme nje situate e tille anormale qe eshte kontra natyres se zhvilimit te nje kombi qe jeton ne nje teresi teritoriale ne kete rajon. Por as fqinjet tane nuk do bejne kurre rehat derisa te mos jete zgjidhur ky problem, i cili shpesh i kapercyer sgferen e proekupiumeve tona, duke u internacionalizuar si nje rrezik i perhershem konfliktesh. Kuptohet se nuk jane shqiptaret fajtor per kete gjendje, por kembngulja e fqinjeve tane ne politiken e tyre shovine. Megjithate, pasojat gjithmon kane rene mbi ne, prandaj sa me shpejt te mendohen seriozisht politikanet tane per ti vene kapak problemit dhe duke e bere realitet aspiraten kombetare te bashkimit, aq me shpejt do hyjme ne rrigen e zhvillimit intensiv dhe rritjes se mirqenies se popullit shqiptar. Cdo veprim ne sens te kundert eshte antikombetar me pasoja te renda – kete duhet me ja kujtu shpesh atyre. 26.02.2011
————————————————————————–
Bashkohen PDU dhe PDI, krijohet Partia Drejtësi, Integrim dhe Unitet
http://pdu.al/artikull.php?id=248
Dite e shenuar, dite gezimi per shqiptaret qe aspirojne per bashkimin kombetar. Ky vendim eshte nje hap perpara ne arenen nderkombetare, qe krijon perspektiva te reja. Njekohesisht na ve detyra te reja ne relizimin e objektivave te qellimit tone final. Tani hapet nje faze re e zhvillimit, e integrimit dhe unifikimit te popullit shqiptare. Klasa politike dhe qeverite e Tiranes dhe e Prishtines do tu duhet te adaptojne nje politike dhe nje taktike te re per ceshtjen tone kombetare. Te sinkronizojne veprimet dhe te risin shkallen organizimit dhe te komunikimit. Te krijojne bazat legjislative te nevojshme per krijimin e hapsires ekonomike shqiptare te zgjeruar. Te analizojne me kujdes situaten nderkombetare dhe ne vecanti konjukturen Ballkanike ne menyre qe te koordinojne veprimet per mbrojtjen e te drejtave te popullsis shqiptare ne vendet fqinje te mbetur jashte kufijve tane.Perspektiva eshte e jona, kushtet jane favorabile, varet nga ne si i shfrytezojme keto, sa e vlersojme momentin. Nje gje eshte e sigurt, cdo veprim i ndermarre ne drejtim te ceshtjes sone kombetare ka patur, ka dhe do te kete gjithmon mbeshtetjen e gjithe popullit shqiptar kudo qe ndodhet.
koment :
Nje intelektual i vertet eshte nje luftetar i ideve qe nuk ndalon para asnjelloj pengese, nuk i frigohet asnje pasoje dhe eshte konshtjent per rolin e tij ne shoqeri. Nese kesaj i shtohet patriotizmi, perqafimi i frymes kombetare, vleresimi i traditave dhe moralit tone ashtu sic e ka vlersuar Bajroni ate, figura e intelektualit shqiptar kompletohet, puna e tij krijuese vetvetiu ze vendin e merituar ne sanktuarin e vlerave tona kombetare.
Ne sot do na duhet te luftojme shume me krizen morale, qe po kalon shoqeria shqiptare, e cila reflekton ne te gjitha aspektet e jetes dhe eshte hendeku qe na ndan nga ruga e prosperitetit dhe zhvillimit kombetar. Na duhet te shkeputemi nga mentaliteti feudal, i cili i kombinuar me imoralitetin e diktatures, na ka shkombetarizuar dhe na ka xhveshur nga virtutet njerzore qe kemi trasheguar nga te paret tane dhe sidomos nga ideollogjia kombetare e rilindjes shqiptare.
07.02.2011
————————————————————————
Koment lidhur me artikullin:
Rivalitet i egër serbo-grek
E hëne 31 Janar 2011, 13:26
——————————————————–
Koment lidhur me artikullin:
”REGJISTRIMI I POPULLSISË ME VET-DEKLARIM, AKTI MË I RËNDË PAS 1913-es !”
shkruar nga Fatbardha Demi.
Bukuresht, 22.10.2010
———————————————————-
Cameria eshte e jona
Vizita zyrtare e delegacionit te PDU-se ne SHBA e kryesuar nga kryetari i partise deputeti Shpetim Idrizi i shoqeruar nga deputeti Dashamir Tahiri, eshte nje ngjarje historike per popullin shqiptar, ajo shenon fillimin e nje procesi te pakthyeshem te njohjes nderkombetare te te drejtave te popullsise came dhe do pershpejtoj shume zgjidhjen e kesaj ceshtje.
Rangu i nivelit i larte te pritjes qe ju be dhe pjesmarja e gjere e institucioneve te rendesishme te shtetit amerikan ne keto takime, tregoi qarte seriozitetin dhe shkallen e impenjimit te qeverise amerikane me problemet e popullit shqiptar dhe vendosmerine e saj per zgjidhjen perfundimtare te problemeve historike te Ballkanit dhe vendosjen e paqes stabile ne kete zone te rendesishme gjeostrategjike te Europes.
Konstatoj me kete rast, pregatitjen serioze qe ka bere grupi i punes se PDU-se ne pregatitjen e kesaj vizite te rendesishme, prezantimin dinjitoz te problemit para autoriteteve nderkombetare te Amerikes, dhe materialin e pasur qe iu dorezua per shqyrtim, ku permblidhet e tere historia e vuajtjeve te popullit tone gjate shekullit te kaluar dhe padrejtesite e medha qe iu bene nga shteti grek duke shkelur te gjitha ligjet dhe rezolutat nderkombetare mbi te drejtat e njeriut dhe te minoriteteve.
Duke pasur parasysh intensitetin dhe cilesine e aktiviteteve qe ka realizuar PDU-ja gjate ketij viti, kam besimin e plot dhe entuziazmin se ceshtja came eshte marre ne dore per zgjidhje nga nje force politike e re por shume e pregatitur, e cila po drejtohet me shume mencuri nga nje ekip serioz, i cili po shfaq para te gjithve shkallen e tij te larte te patriotizmit.
Pershendes dhe pergezoj ne vecanti drejtuesit e PDU-se per kontributine tyre te vecant ne mbrojtjen dhe zgjithjen e ceshtjes kombetare qe ka te beje me popullsin e camerise, si per ate qe mbeti ne Greqi si dhe per ate qe u zbua nga trojet e tyre dhe kerkon te drejten e saj per tu kthyer.
Pershendes te gjithe perkrahesit e PDU-se qe kane kontribuar sado pak ne tubimet dhe aktivitetet e ketij viti.
Te rroj sa malet populli shqiptar i camerise! E drejta jone do fitoj!
Cameria eshte e jona!
Bukuresht, 17.10.2010
———————————————–
Leter :
Monica, faleminderit per shkrimin. Ke kapur nje problem mjaft te mpreht lidhur me qenien e shtetit fantazme te Maqedonise. Fatkeqesia eshte se Tito kur e krijoi, shkuli jugun e Kosoves dhe e ngjiti artificialisht me ”maqedonasit” pa asnje justifikim, por kete e beri vetem e vetem qe Kosova te mbetej sa me e vogel dhe te mos behej republike. Pra qethja e Kosoves nga jugu, veriu dhe perendimi kishin vetem nje arsye – futja e saj nen tutelen e Serbise. Ne ate kohe Kosova ishte mjaft e madhe dhe nuk do shtypej dot kollaj nga Serbia. Kjo pune u be me aq kujdes dhe shejtanllek, ne menyre qe dhe shqiptaret e maqedonise te ishin ne minorance, po keshtu dhe ata te Persheves e gjetke, se keshtu mund ta manovronin si e donin spastrimin etnik.
Ne fazen e dyte filluan procesin e ndrimit te emrave te qendrave te banuara, dhe cvendosjet e popullsis. Nje rast i qarte per kete eshte qyteti i Manastirit (ku u mbajt kongresi qe vendosi alfabetin e gjuhes shqipe) i populluar dikur plotsisht nga shqiptaret qe tani quhet Bitola (se di nga e nxoren kete emer) dhe ka ndruar plotsisht strukturen e banoreve. Po keshtu mund te flasim per qytetet e Ohrid, Struga, Kumanova etj.
Pra historia e ketyre trevave shqiptare te sllavizuara ne shekullin e fundit eshte e mbushur me gjakun e shqiptareve dhe jo te sllaveve pushtues. Tani bejne te pamunduren te sajojne lloj historirash dhe peralla te tjera per tu mbushur mendjen vetes se jane ne token e tyre dhe rezikohen nga shqiptaret ”luftenxites”. Kesaj i thone si puna e hajdutit qe bertet kapeni hajdutin.
Padrejtesia, genjeshtra, krimi, mashtrimi politik, shovinizmi pa limit dhe i pa skrupult, etj., jane mjetet qe perdorin sot te kapur me thonj pas ca marveshjeve te sajuara, te cilat duan ti kthejne ne te drejta nderkombetare per te perfituar sa te mundin dhe te perjetesojne perfundimisht padrejtesite e shekullit te XX-te. Hyrja ne BE u hap probleme pasi u duhet te pranojne ca ligje qe nuk u vjen per mbare ne politiken e tyre te mbrendeshme. Si shembull kane Greqine e cila shkel me kembe te gjitha ligjet per minoritetet dhe as pyet per regullat qe vendos Brukseli. Aroganca e saj u jep zemer, i inkurajon, u hap rugen. Pamvarsisht nga divergjencat midis tyre, kur vjen puna per shqiptaret dhe per teritoret shqiptare jane plotesisht dakord me njeri tjetrin. Papandreu kercenon qeverine shqiptare se po shtypet minoriteti shqiptar i greqizuar ne Himare, Petrovi bertet ”shqiptaret jane luftnxites”, qeveria serbe qan per mercenaret serb te ngulur ne Mitrovice dhe i kerkon favore Brukselit. Orkestra eshte ne valen e punes qe te harmonizoje mire ”sinfonine” e Ballkanit te shtruar serishmi ne tave, ku do inaugurojne ceremonin e kurbanit, te futjes se vendeve te Ballkanit perendimor ne BE.Nuk po del ne mejdan dirigjenti. O eshte i semure, ftohur gjekundi dhe ka halle te tjera, ose i ka ikur fytyra dhe eshte shemtuar dhe s ben te dali ne publik. Sido qe te jete, me siguri do kete gjetur nje jatak te sigurt gjekundi ne ndonje manastir, ca thone se eshte ne Athine por nuk perjashtohen dhe Beogradi. A thua se ja mbathur te baba ne Moske? Nuk di cfare te them, cdo gje ben vaki. U kane ardhur kohe te veshtira prandaj dhe po bertasin shume, shpifin shume qe te mbetet dicka.
14.Shtator.2010
———————————————————-
Leter Basri Çapriqit:
Z. Basri kerkesa juaj me nderon shume dhe eshte e drejte fakti se shqiptaret e Rumanise nuk marrin pjes shume ne kete debat mediatik, me perjashtim te Bakiut.
Si fillim doja tju shprehja juve pergezimet e mia lidhur me punen qe beni per ceshtjen kombetare dhe ju mbeshtes totalisht ne kete drejtim. Lidhur me komentet i kam terhequr shpesh verejtjen Bakiut lidhur me nivelin e komenteve dhe perdorimin e banaliteteve, per te cilat nuk jam dakord. Ne duhet te paraqitemi ne shtypin boteror me shkrime te qarta politikisht, me nivel dhe me nje gjuhe te civilizuar. Keshtu u tregojme te gjitheve se merritojme vemendjen e duhur dhe se kemi dicka per te thene lidhur me problemet politike te Ballkanit. Argumentet tone duhen te jene te mbeshtetura mire ne studime te autorve te mirnjohur boteror ne fushen e historise bizantine etj. Qartesia e ideve dhe vizioni politik per bashkimin e shqiptareve ne teritoret e Ballkanit rrjedh nga programi dhe strategjia e shume partive dhe organizatave shoqerore te Shqiperise, Kosoves dhe te diaspores shqiptare. Sot po perjetojme nje periudhe mjaft te ngarkuar me ngjarje politike te rendesishme ne rajonin tone dhe nje ngritje te ndjeshmerise nacionaliste te te gjithe popujve te kesaj zone. Kuptohet qe qarqet shoviniste dhe ultranationaliste radikale si gjithmone mundohen te perfitojne per qellimet e tyre elektorale te brendeshme.
Shqiptaret kane problemet e tyre politike te brendeshme ne Shqiperi dhe ne Kosove por kur vjen puna per ceshtjen kombetare bashkohen ne nje pike dhe ne nje ide. Askush nuk e ve ne dyshim se shqiptaret duhet te bashkohen, problemi eshte si dhe kur. Idea e bashkimit ne kuadrin e integrimit europian po shihet dhe perkrahet nga shume qarqe politike. Une do kisha mendimin se nuk eshte ide e keqe, por para se te integrohemi ne UE kemi shume pune per te bere. Duhet te realizojme unifikimin tone, kohezionin kulturor, ekonomik, legjislativ, politik etj. Qeverite e Kosoves dhe te Shqiperise po punojne ne kete drejtim por shume autor kane verejtje lidhur me ritmin ose prioritetet. Akoma nuk kemi nje strategji te qarte me afat te gjate, e cila te hyje ne zbatim nepermjet projekteve realiste. Krijimi i PDU-se dhe organizatave qe militojne per bashkimin kombetar eshte nje faktor nxites per realizimin e idealeve tona. Diaspora shqiptare po bene nje pune te shkelqyer, jo vetem me ndihmen financiare qe dha per luften, por dhe duke botuar studime dhe shkrime analitike me anen e te cilave plotesojne ate boshllek qe egzistonte. Vetem fakti i pjesmarrjes aktive ne proekupimet tona te kohes mbi baze vullnetare duke konsumuar kohen dhe energjine e tyre eshte shume domethenes. Jane shume gazeta elektronike qe funsionojne mbi kete mekanizm dhe si burim kryesor kane patriotizmin e shqiptareve te shperndare ne bote.
Tani te kthehemi ne median rumune. Gjate kesaj dekade, media rumune dhe qarqet pseudointelektuale kane qene te dominuara nga propaganda serbe. Qendrimi i qeverise dhe presidences rumene nuk eshte e rastit, por eshte rezultat i nje procesi politik jo shume te ekuilibruar. Megjithate, shqiptaret ne masen e gjere te popullit rumun ka nje opinion shume te mire, i cili eshte i trasheguar nga periudhe interbelike, pasoj e punes dhe kontributit qe ka dhene komuniteti shqiptare ne Rumani. Njihen figurat e shquara me origjine shqiptare etj.
Ka ardhur momenti qe ne media dhe proukupimet tona te kapercejme fazen e shpjegimit te te vertetave historike dhe te autoktonise se shqiptareve ne trojet e tyre. Po keshtu dhe tema e krimeve te luftes, lej tua lejme gjykatave kombetare dhe nderkombetare te merren me keto. Faktet dihen, prandaj dhe u fut ne lufte Nato-ja, eshte e kote te diskutohet nese ka qene apo jo genocid ne Kosove. Keto jane tema te vjetruara dhe shpesh diskutimet bien ne banalitet. Nuk besoj se duhet te jemi kaq te ndjeshem ndaj nje shkrimi ose komenti pa nivel, i cili ndoshta qellimisht hidhet per te na terhequr ne diskutime pa brum (pa kembe dhe pa koke – sic thuhet nga anet tona). Eshte humbje kohe dhe energjish. Nga ana tjeter, pjesmarrja ne keto lloj debatesh na prezanton ne menyre jo te denje.
Ne duhet te veprojme ne menyre te mencur, te hapim diskutime ne ato drejtime qe na intereson neve per perpunimin e opinionit te vendit ku jetojme. Ti paraprijme gjerave, te influencojme opinionin dhe te mbajme qendrim ne rastet kur preket interesi yne kombetar. Gjithmon me nivel dhe me dinjitet, te rezatojme kulture dhe qartesi politike. Duhet te trajtojme probleme te kohes, sic eshte furnizimi i informacionit per ngjarjet e fundit ne OKB. Perspektiva e njohjes se shtetit kosovar dhe te unifikimit kombetar. Tema te tilla, analiza dhe studime me nivel jane te mirseardhura dhe te dobishme per ceshtjen kombetare.
Une ju pergezoj dhe nje here dhe ju uroj suksese te metejshme!
Miqesisht,
Perparim Demi
12.09.2010
—————————————————
Koment:
Lexoni shkrimin e botuar tek Shekulli : Snobet edhe folitika – te shkruar nga Luan Myftiu
http://lajme.shqiperia.com/lajme/artikull/iden/1046917788/titulli/Snobet-edhe-folitika
Ka idera, rreth te cilave më duhet te mendoj per te marrë nje pozicion të caktuar.
Ndoshta do bëj një shkrim lidhur me gjuhën shqipe ”zyrtare” dhe shqipen ”reale”.
Shtroj pyetjen a duhet të unifikohemi, të kthehemi në ”shqiptarë standart” apo duhet të ruajmë specifikën tonë krahinore, dialektore, të tradites, etj.???
Në kohën e monizmit shpikën teorinë e krijimit të ”njeriut të ri” që shoqëroi gjithë procesin e shkombtarizimit mbi baza ideollogjike. Tani Enveri nuk është më, partia e tij u shpërbë, por mentaliteti dhe mbetjet helmuese jetojnë akoma. Teoricienët e mendimit të ”lirë”, nxjerin në siperfaqe teori të vjetra në forma të reja, të cilat çuditërisht asnjera nuk ka karakter kombëtar. Tendencat e krijimit të nje shoqerie subkulturale, ku përmbysen vlerat kombëtare duke u zëvëndësuar me huazime të zbehta, me karakter dezintegrimi, shpesh marrin formën e një polemike të ashpër politike. Kultivimi i arogancës kulturore e veshur me gjuhën e bastarduar të mbushur me neologjizma dhe huazime ”të modës” po merr karakterin e një fenomeni, të nje proçesi shpërbërës antishqiptar.
Shumë fenomene të tilla, të konstatura dhe të hedhura në publik nga autorë të ndryshëm, por pa shkaktuar efekte të qarta në drejtim të mbojtjes së kultures shqiptare aq të bollshme dhe cilësore, vallë janë prodhim autohton apo i importuar? Nëse është dhe njëra dhe tjetra, në cfarë raporti qëndrojnë dhe sa janë rrjedhojë e një qendrimi racional konsegvent. Në variantin më të keq, mund te flas për një formë të re diktature, atë të parave, të lakmise, pangopsisë, makutërise, ku cdo gjë kthehet në mjet shkëmbimi, shit-blerje, përfshi ketu dhe idetë, nocionet, qëndrimet, veprimet, idealet, gjuha, dhe cdo gjë tjetër që përbën bazën e kulturës tonë kombëtare.
Nëse ha, pi, merr ajër nuk do të thotë se po jeton. Njëriu jeton atëhere kur mendon, kur shprehet mbi bazën e ideve të tij, kur çfaq hapur deshirat, kur guxon të ëndërojë të ardhmen, kur punon për realizimin e obiektivave të tija apo të shoqërisë ku jeton, kur paraqitet me një identitet të qartë të cilin e kultivon, e mbron dhe e zhvillon në mënyrë të vazhduar.
Njëriu është një qënie shoqërore me përkatesi identiteti, të cilin e zgjedh vet. Kush flet per një identitet që nuk egziston, dhe nuk e bën publike përkatësine e tij, por fshihet mbas frazollogjisë pseudo, pak të kuptueshme ose të kuptueshme vetëm prej tij, nuk është gjë tjetër vecse një fallsifikator kulturor, një manipulues, i cili peshkon në ujra të turbullta me qëllime të mbrapshta antikombëtare.
Të dashur miq bashkëatdhetarë, lexues të këtij blogu, ndoshta ka ardhur koha të shprehim opinionin tonë lidhur me këto fenomene, të cilat sa vjen e po bëhen më agresive ndaj kulturës tonë. Pasiviteti ynë e ushqen këtë fenomen, inkurajon ”shkrimtarët” keqdashës megalomanë, çon ujin në mullirin e shovinizmit antishqiptar.
Bukuresht, 27.08.2010
————————————————————
Gjuha shqipe është çelsi i deshifrimit të lashtësisë
Petro Zheji meriton te gjitha lavderimet dhe nderimin qe autori i ketij shkrimi ja dedikon. Idete e tij e kapercyen kohen qe ai jetoi. Ato nuk u perfillen, nuk u vlersuan nga bashkekohesit etij, pasi eklipsonin plotesisht veprimtarine e tyre mediokre. Por duhet te jemi mirnjohes atij dhe atyre qe arriten te kuptojne lartesine e vepres se tij duke na ofruar sot prezantime reale ne tere permasat e saj. Punimi gjuhesor i Petros eshte nje zanafille e cila duhet te vazhdoje per te shpalosur tere permbajtjen e lashte te gjuhes shqipe dhe per te nxjerre ne pah kontributin e vertete te gjuhes pellazge ndaj gjuheve te tjera te lindura me vone kronologjikisht. Duke patur parasysh se gjuha si mjet komunikimi shpreh dhe nivelin e abstragimit mendor te njeriut, nepermjet evolucionit gjuhesor mund te hedhim drite edhe mbi shkallen e zhvillimit shoqeror te njeriut ne nivele te ndryshme historike si dhe shperndarjen gjeografike ku ka mundur te perhapet gradualisht.
Nese pranohet sot koncepti se mendimi ka forcen e modifikimit te celulave ADN, pasi vendos gjendjen shpirterore energjitike te momentit, atehere do te kuptojme se sa e rendesishme eshte te zbulojme evolucionin gjuhesor si mjeti direkt i te shprehurit, ne evolucionin e njeriut, qe nga lashtesia e deri me sot. Prandaj kam bindjen se gjuha pellazge (figurativ) eshte ADN-u i gjuheve evropiane. Aq sa e rendesishme ishte zbulimi i GENOMIT, po aq e rendesishme eshte dhe zbulimi i gjenezes se gjuheve te folura sot. Gjuha shqipe duke pasur lidhje direkte me gjuhen e lashte pellazge dhe duke qene me e aferta me te foluren antike, sidomos variantet dialektale te saj, sot perben instrumentin kryesor te hulumtimit te ketij evolutioni gjuhesor. Prandaj nuk eshte e rastit qe kjo gjuhe sot gjithnje e me teper po behet subjekti i studimeve ne universitetet me ne ze te botes. Une personalisht jam plotesisht i bindur per vertetsine e kesaj teorie, pasi si njohes i shume gjuheve, sidomos atyre ballkanike, kam shembuj te panumert dhe fare te qarta te kesaj teorie.
Shpeshhere i ndodhur perballe rasteve krejtesisht te dukshme, pa pasur nevojen e shpjegimeve teorike, apo perdorimin e metodave te sterholluara gjuhesore, pyes se si ka mundesi qe per shekuj me rradhe gjuhetaret e ndryshem i anashkalojne keto duke kerkuar shpjegime ne drejtime te kunderta. Fatkeqesisht nuk mund ta shpjegoj ndryshe kete fakt, i cili mund shpjegohet vetem duke marre parasysh orientimin etno-politik te tyre dhe kufizimet ideore paragjykuese te kohes, te cilat shpesh i kane orientuar ne rruge qorre, pa ofruar asnje mundesi shtegdaljeje. Shpesh, duke dashur te argumentojne ose te vene ne qender gjuhet e vona, si latinishten etj., blokohen duke mos gjetur shpjegimet e nevojshme, sidomos kur ndodhen perballe fakteve dhe materialeve te bollshme arkeologjike te lashtesise Homerike dhe para saj.
Si shembull do te ofroj nje fjale pellazgjike (qe per mua eshte nje celes) - KUND. Kete rrenje e gjen ne shume familje lexikollogjike te te gjitha gjuheve evropiane, pa asnje perjashtim. Kjo fjale e perbere ( Ke-U-Ne-Do) tregon orientim ne hapsire dhe kohe. E gjejme ne gjuhen shqipe Ku, rumanisht Unde, spanjisht Onde, frengjisht OU (lexohet U), rusisht KUDa, gjermanisht UNDer, anglisht UNDer, etj. Kjo fjale ka formuar familje te gjera leksikologjike ne te gjitha gjuhet – KUNDER, CONTRA, KUR, QUANDO, AS-GJE-KUND, ASCONDE, KUNDERSHTAR, CONTRARIO, UNDerstand…… Lista eshte jashtzakonisht e gjate, ndoshta ndonjehere do merrem seriozisht me kete, besoj se do dali nje volum i terre.
Po keshtu eshte shume domethenese fjala UNE (U-Ne), nje peremer vetor unik ne gjithe gjuhet evropiane. Ne te gjitha gjuhet kjo fjale tregon numrin nje (UN, UNO, EINE, ENE, ONE…), pra nje numeror, veta e pare njejes. Jam i sigurt qe njerezit e lashte kur filluan te numeroheshin e fillonin kete nga vetja, por vetem ne gjuhen tone kjo fjale u konservua si peremer vetor, dhe ne gjithe gjuhet e tjera u transmetua me vone si numeror. Bile ne dialektet e shqipes e gjen dhe ne formen me te tjeshte fillestare sic eshte tingulli ”U” i zgjatur (dialekti cam).
Vepra e Petro Zheji do mbetet si pike referimi per gjithe studiuesit te mevonshem, te cilet kur te arrijne te kuptojne madheshtine e vepres se tij, aq te thjeshte per tu kuptuar per gjithe ata qe nuk nisen me paragjykime etno-politike ne studimin e evolucionit gjuhesor ne Ballkan dhe Europe. E rendesishme eshte qe ata dikur do ta kuptojne se nuk ka rruge tjeter per te arritur ne gjuhet ”e humbura” pa kaluar permes gjuhes shqipe dhe dialekteve te saj. Sa me shpejte te arrihet ky perfundim, aq me teper do afrohet koha e zbulimeve te medha, aq me e qarte dhe e dukshme do paraqitet lashtesia e thelle evropiane.
Gjuha shqipe eshte çelsi i deshifrimit te lashtesise.
Dr. Përparim Demi,
Koment per artikullin e Shpëtim Kelmendi, ku prezantohet libri “SHQIPJA, GJUHA E PERËNDIVE” te autorit Petro Zheji,
Bukuresht, 20.08.2010
